இப்படியும் ஓர் அங்கம்! by Rumaisa Rashed

தன்னை பதம் பார்த்த விமலின் புறக்கரங்களிடமிருந்து விடுகை பெற்றுக் கொண்டு குசினியின் கதவோரமாய் சுருண்டு விழந்தாள் பார்வதி. கிளிந்து தொங்கும் தன் முன்தானை பகுதியை எடுத்து சிந்திக் கொண்டிருக்கும் கண்ணீர் துளிகளோடு பெருமூச்சு விடுகிறாள். பூத்துக் கிடக்கும் வியர்வையை துடைப்பதற்காக.

எதற்கும் சரிபார்த்து நிமிர வேன்டும் என அவளது மனது பேசியதைக் கேட்டு நிமிர்ந்தவளால் நிமிரமுடியவில்லை தன நிறைமாத வயிற்றை சுமந்து கொண்டு,

மீண்டும் சரிந்து சாய்கிறாள்
அந்த ஈரச் சாக்கின் மேல்

“ஏய் போதும் உன் முதலைக் கண்ணீர் உழககநந எடுத்துக்கு வா”என்று கர்ச்சித்தான். காதலாய் வந்து…, கணவனாய் அமைந்த பார்வதியின் கணவன் தான் விமல்.

உண்மை தான்

மௌனக் காதல், புனிதக்காதல் என்றெல்லாம் இன்றைக்கு ஐந்து வருடங்களுக்கு முன் “சேடிபிகெட்”வாங்கிய காதல் தான் விமலன் – பார்வதி காதல்.

பார்வதி தன் கிராமத்திலே பெரிசு என்று எல்லோரும் பேசிக் கொள்கின்ற கனகராயன் மகளிர் பாடசாலையில் பாலர் முதல் உயர்தரம் வரை கல்வி கற்ற மாணவி. உயர்தரத்தில் தன் திறமையில் சிறப்பாக வீறுநடை போட்டாள். நண்பிகள் கூட்டத்திற்கு அவள் ஒரு முகவுரை மாதிரி. பார்வதியின் வருகையில் எத்தனை உள்ளங்கள் அப்பெண் பாடசாலையில் இன்பமடையும் என்பது அவள் உனர்வுகள் அறிந்த உன்மை.

தனது பருவ வயதில் தரம் 9ல் கற்கும் காலம். அவளுக்கு முதல் இரண்டு வகுப்பு உயர்ந்தவனாய் விமல் பார்வதியை விரட்டி திரிந்தான். காதல் வலை வீசிக் கொண்டு. பெண்மான் போன்ற அழகு பார்வதிக்கு, மற்றவரை பாயும் கன்கள், செந்நிற வாய், மஞ்சல் நிற மூக்கு, அதில் ஒரு கருப்பு மச்சம், குழிகள் விழும் கண்ணங்கள், நீண்ட பூராண் போன்ற கூந்தல், ரோமம் இல்லாத வெள்ளைக் கைகள், எப்போதுமே நெற்றியை விட்டு நீங்காத பொட்டு இவை எல்லாம் விமலனை எப்போதும் தூங்கவிடவதில்லை.

விமலனும் பார்வதியின் வாழ்வில் இரண்டாகக் கலக்க வேன்டும் என்று எண்ணியதாள் இருவீட்டார் சம்மதத்தோடு திருமங்கையானாள் பார்வதி.

இந்த 5 வருட வாழ்வில் இதுதான் முதற் குழந்தை. இன்னும் இருப்பது பத்து 14 நாட்கள் போதும் குழந்தை பிறந்து விடும் என்று அவளது நிறைமாத வயது சொல்கிறது.

அழகிய வாழ்வில் நடந்தது என்ன?

மெதுவாக கட்டில் கையை ஊன்றி எழுத்தவளால் நிலையாக நிற்க முடியவில்லை. சமாளித்துக் கொண்டு அடுப்பங்கரைப் பக்கமாக நகர தொடங்கின அவளது கால்கள்.

இதே போல் ஒரு வேதனையை ஏழு மாதங்களுக்கு முன் அனுபவித்தாள். இதைவிட அது பரவாயில்லை.

அன்று, விமலும் பார்வதியும் டரnஉh முடித்துக் கொண்டு வீடு திரும்பும் போது சின்னதாய் ஒரு ஊடல். பார்வதி தனக்கு கோபம் என்று பொய் முகவரி போட்டுக் கொண்டு விமலின் பின்னாள் மோட்டார் சைக்கிலில் வந்து கொன்டிருக்கும் போது பார்வதியின் உயிர்தோழி பத்மாவதி தன் கணவனுடன்… பல வருடங்களின் பின்….. கண்டதும் பார்வதியின் முகத்தில் தெறிந்தது. பத்மாவதியும் எதிர்பாராத விதமாக திரும்பினாள். பார்வதியை கணடதும் பேரின்பம் இருவரது கண்களும் பேசின. உனக்கு பக்கத்தில் எப்பவும் நான் தான், எனக்கு பக்கத்தில் எப்பவும் நீதான் என்று சன்டை பிடித்துக் கொன்டு இடமாற்றி உட்காந்து கொள்ளும் நண்பிகள் இன்று கணவர்மார்களின் பின்னால். புன்னகைகள் பரி மாறிக்கொள்வதற்கு தான் விமலின் சைக்கிள் வேகமாக பறந்தது. அதற்குள் பத்மாவதி தன் கணவனை தட்டி பார்வதியை காட்டிக் கொண்டான் எனது உயிர் தோழி என்ற வார்தைகளுடன். அவ்வளவு தான்.

பத்மாவதியின் கணவன் சின்னதாய் ஒரு புன்னகையை பார்வதி பக்கம் தூவ.
அந்நேரமாய் ஊடலுடன் வந்த விமலும் திரும்பி கொண்டான். பார்வதியும் தன் சிரிப்பில் பாதியை மறைத்துக் கொண்டு விமலைப் பார்த்தாள்.
ஆரம்பம்……
வீட்டின் முன்னறையில் விமல்
கதிரையில்
பார்வதி வுஏக்கு பகத்தில்
“யார் அவள்?”
ஏன் உன்னைப் பார்த்து சிரித்தான்?
நான் பார்பதை கண்டதும் நீ ஏன் சிரிப்பை நிறுத்தினாய்.
ஏன் சிரித்தான் அவன்?

கேள்விகள் அடுக்காயின. பார்வதியிடமிருந்து வந்த பதில்கள் தேர்தலில் போட்டியிட்டு தோல்வியுற்ற வேட்பாளர்களின் தலைகளைப் போல் கவிண்டு தொங்கின. விழிகள் மாத்திரம் நனைந்தன. விமலின் கைகள் முதல் தடவையாக அன்றுதான் அவளின் கன்னங்களை தொட்டு சென்றன. மயங்கி விழுந்தாள். இரண்டு நாள் கழித்தே விழுந்தாள். தன் வேதனையிலிருந்து பல நாள் இடைவேளையின் பின்.

மீண்டும் ஒரு நாள்……

இன்று நடந்ததென்ன. அலுவலக பயிலை அலுமாரிக்குள் வைக்கும் போது கை தவறிவிட்டது. பார்வதியின் யுரவழபசயிh ஒன்று அலுமாரியின் கீழ் கிடந்தது. கை தவரிய பைல் யுரவழபசயிh ஐ எடுத்து பார்த்தான். பரவாயில்லை வடிவான வரிகள் பார்வதியின் நண்பிகள் கொண்டிருந்த அன்பு புரிந்தது. சந்தோசமான தோற்றம் இவை காண விமல் ஒருகணம் சிரித்தான். கடைசிபக்கத்துக்கு முன் பக்கம் இப்படி ஒரு கவிதை

பேரழகே, உன் மீது நான் கொண்ட
அன்புக்கு கரையேதம்மா…..
உன் புன்னகை பொக்கிஷத்தில்
என் வாழ்வம்மா……
நீ தந்த அன்பு முத்தங்கள்
அடிநெஞ்சில் ஆராதம்மா…..
உன்னை மறந்தால் எனக்கேது உயிரம்மா…

அழகிய வரிகள் விமலும் ரசித்தான். ஆனால் இறுதியில் இவ்வண்ணம் இவள் என்று போடாமல் இவள் என்பதற்கு பதிலாக இவன் பத்மன் என்று கவி முடிந்தது.

யார் இவன்….? பத்மாவதி தான்
பத்மன் எனும் சுருக்கம்……… விமல் மறுத்தான்.

வயிற்றில் அடி விழுந்ததோ என்னவோ எழுந்து கூட நிற்க முடியவில்லை. கூடான ஊழககநநயுடன் விமலின் பின்னால் மெதுவக தடம்மாறி பாதம் பதிக்கின்றாள் பார்வதி.
கண்கள் நனைந்து, கைகள் சேர்த்து வாய் உலர்ததும் ஊழககநந உடன் நிலத்தில் சறிகிறாள். உணர்விழந்து அவள் தயாரித்த ஊழககநநயே அவள் மீது சிந்துகின்றது. அவள் தயாரித்த உறவுகள் அவளுக்கு பகையாக அமைந்தது போல் அதோ அர்தமற்று ஈரச் சாக்குடன் கலக்கிறது. பார்வதியின் வார்த்தையை ஏற்றானோ என்னவோ அவளை தோளில் தாங்கி கொள்கிறான் விமல்.

சந்தர்ப்பங்கள் சரிந்திட்டால்
சந்தேகங்கள் பிறந்திடலாம் – பெண் வாழ்வில்
வாழ்வில் ஆயிரம் அங்கங்கள் – அதில்,
இப்படியும் ஓரங்கம்

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s