පිරිමි ගැටය by Prabhani Sachintha Manthreerathna

මොන වදයක් ද? මොකක්ද මේ පිස්සුව කියල මේනකා ? එළි වෙනකල් කල්පනා කළා. ඊයෙ ? විතරක් නෙවෙයි, ගොඩක් දවසට එහෙමයි. ආදරේ කියන්නෙ මෙච්චරම හිර බන්ධනයක් ද?

ඊයේ ?ත් කියන්නෙ නැතිව කෑම කෑව කියල එයා මේනකාට හොඳටම දොස් කිව්වා. මේනකා හිටියෙ ඒකට නෙසෑහෙන්ට හිත රිදිල. ඒක හිත රිදිල්ලකට වඩා අමුතුම වේදනාවක්. හරියට පපුවෙ මහාමේරු පර්වතය හිරවෙලා පෙනහලූ ගල් වෙලා වගේ. අත දාලා පපුව හාරලා ඒ පර්වතය එළියට ඇදල දාන්න තියෙනවා නම්…… ඉස්කෝලෙ යන කොට බාලදක්ෂවලට මේනකා ඉගෙන ගත්තා එක සමාන මහතින් යුත් ලණු දෙකක් එක් කරන ‘පිරිමි ගැටය’. පේ‍්‍රමය නම් රැුහැන මේනකා සහ ඒ යකා අටේ ඉලක්කමේ හැඩයෙන් යුත් ගැටයෙන් යා කරල ඉවරයි. පිරිමි ගැටේට මේනකා තද වෙලා හිර වෙලා ඇඹරිලා හුස්ම ගන්න බැරිව පීඩා විඳිනව දැක්කම මේ කෙල්ලට පිස්සු හැදෙයි ද කියලත් හිතෙනවා….. එක අතකට පව් නෑ. මේ මෝඩ කෙල්ලට ඇයි වෙන අතක් බලාගන්න බැරි? ඇයි මේ වගේ විඳවන්නෙ? ආසාවට ද? පිස්සු, කෙල්ලො හරි මෝඩයි. හිතන්නෙ හිත ගිය තැන මාලිගාව කියලා. මේක හරියට තිත්ත බෙහෙත් බිබී ඉන්නව වගේ වැඩක්.

අම්මා නං කියන්නෙ අපි සංසාරෙ එකතු කරපු සංස්කාර ධර්මයන්ගේ ආනුභාවෙ හැටියට තමා අපේ කසාද මනුස්සය උනත් හම්බෙන්නෙ කියලයි. පෙරේදා රේඩියෝ එකේ හාමුදුරුවෝ කිව්වෙත් ඒ ගැනම තමා. ඒ නිසා උදේ හවා නොවරදවා පන්සිල් ගනිද්දි මොනවා පැතුවත්, ගිය ආත්මෙ එකතු කරපු සංස්කාර ධර්ම වෙනස් වෙයිද කියලත් සැකයි. මේනකා රොහාන්ට කැමති වුනෙත් ගිවිසුමකට බැඳිලා.
”වෙන පිරිමි ළමයි එක්ක කතා කරන්න බෑ” පළවෙනි වගන්ති ය.
”නිතර ගෙදර දුවන්ඩ බෑ”
‘‘? වෙනකං ප‍්‍රැක්ටිස් බෑ”
”කපල් ඩාන්ස්වලට යන්ඩ බෑ” ඒක නම් කමක් නෑ කියමුකො. ඒත් මේනකා රට රටවල නැටුම් තරගවලින් දිනපු හරි දක්‍ෂ නැටුම් ශිල්පිනියක් අපරාදෙ…….
එපා! නෑ! බෑ! පිස්සුද? රොහාන්ගෙ පේ‍්‍රම ශබ්දකෝෂෙ වැඩි තැනක් තියන වචන ටික.
”ඇයි ඒ එපා කියන්නෙ?” මේනකා ඇහුව.
”ඇයි ? මං කැමති නැති නිසා, ඔයා මගෙ ගර්ල්ෆ්‍රෙන්ඞ් නං මට කැමති විදිහට ඉන්ඩ ඕන”
”ඒක මාර වැඩක්නෙ. ඔයාගෙ ගර්ල්ෆ්‍රෙන්ඞ් කියල ඔයාට ඕන දේවල් විතරක් කරන්ඩ ඕන කියල නීතියක් නෑනෙ. මං ඩාන්සිං නවත්තන්නෙ නෑ.”
”එකට එක කියන්ඩත් එනවද?’’ රොහාන්ගෙ දත් ඇඳි පූට්ටු වුනාම දත් අතරින් පතර තියන හිඩැස් වලින් ඒ වචන ටික රිංගල එළියට එනකොට රොහාන්ගෙ ගිලූණු ඇසුත් දොඹගෙඩි දෙකක් වගේ ඇස් කුහරෙන් එළියට ආවා. හරි හතරැුස් නාස් පුඩුත් දෙකෙළවරින් වක් වෙලා පිම්බුණා. හරියට පෙතිපාං පෙත්තක් හරි මැදින් අල්ලලා මිරිකුවාම එන හැඬේ වගේ, හරියටම කියනවා නම් ඒ නහය ගරා යකාගෙ නහය මතක් කරනව. එයාගෙ කඩවසම්, ටිකක් විතර සරාගී දෙතොලටයි එච්චරම ඝණට වැවිල නැති ඇස් බැමිවලටයි ඒ නහය ගැලපුනේම නෑ.

තුන් වේල හරියට නොකෑවත්, ෆේස්බුක් එකට ලොග් නොවුනත් නැටුම් පුහුණුවීම් නම් එයා කවදාවත් මග ඇරියෙ නෑ. කොටින්ම කියනව නම්, එයාව හදපු වඩපු අම්මාවත් අප්පච්චිවත් නැටුම් නතර කරන්න කියල තහංචි දැම්මෙ නෑ. මේනකා රොහාන්ගෙ මේ නීතිය ගැන ගොඩක්ම කලකිරිල හිටියෙ. එයාගෙ ස්මාර්ට් ෆෝන් එකේ ගැලරියෙ සේව් කරල තියන, පිරිමි ගැටයෙන් යා කරපු කඹ දෙක ඒ පිරිමි ගැටේ වගේම එකට වෙලිල ඇලවිල ඉන්න පින්තූරය දිහා කිසිම හැඟීමකින් තොරව එයා බලාගෙන හිටිය. එයාගෙ හදවත හරියට ලූණු නැති කිරිහොදි හැලියක් වගේ හැඟීම් විරහිතව එහෙට්ට මෙහෙට්ට කැලති කැලති තිබුණා. රොහාන් ඒ පින්තූරෙ තමා එයාගෙ එෆ්බී ප්‍රොෆයිල් පික් එකට දාගෙන තිබුණෙ.
”ඔවාගෙ කට ඇදයිනෙ හිනාවෙනකොට. බලනවකො කැත. මං ඒක එඩිට් කරල වෙන කටක් දැම්මා. කොහොමද කොල්ලගෙ වැඩ….. (හිනා මුහුණු තුනක්*’’
මේ සෙල්ෆිය ගත්ත දවසෙ ? රොහාන් මේනකාට මැසේජ් කරල කිව්වෙ එහෙම.
”මං ඔයාට ආදරෙයි මේනු. ඔයාව කාටවත් අයිතිවෙන්න දෙන්නෙ නෑ මං. මං ගොඩක්ම ආස ඔයාගෙ ඔය ලස්සන හිනාවටයි තද රතු, මටසිළිටු චුට්ටි තොල්වලටයි…… මාව අල්ලගත්තෙ ඔයාගෙ ඔය ලා දුඹුරුපාට වටකුරු ඇස්….. මං හරි ආසයි ඔයා කතා කරනකොට ඔය දිග ඇස්පිහාටු ගැස්සෙන දිහා බලාගෙන ඉන්න……. ඩාන්සිං කරල හැඩවෙලා තියෙන ඔය ඉඟ වටේ අත දාගෙන යන්න මං කොච්චර කාලයක් බලාගෙන හිටියද කෙල්ලෙ…..”

යාලූ වුණ මුල් කාලෙ රොහාන් එවපු මේ වගේ මැසේජ් මේනකාට මතක් වුණා. ටෙලිවිෂන් එකේ මෙගා නාට්‍යවල වගේ ඒ වටකුරු ලා දුඹුරුපාට ඇස් රතු වුණේ නෑ. බාගෙට හිඳුනු දිය ඇල්ලකින් වගේ කඳුලූ ?රා වැටුනෙත් නෑ.

ඒත් අර මහාමේරු පර්වතය ආයෙත් පපුව ඇතුලට වැදිල පෙනහලූ තද කරන්න පටන්ගත්ත. මේනකාගෙ හක්කෙ දත් ඉබේටම පුට්ටු වුණා. මොකක්දෝ මහ අමුතු බරක්, සමහරවිට අර මහාමේරු පර්වතයේ බර ද කොහෙද මේනකාගෙ පපුවට දැනුණා. එයාගෙ නැටවෙන දිගටි ඇඟිලිවලින් පපුව හාරලා ඒ ගල පපුවෙන් එළියට ඇදල දාන්න මේනකාට ඕන වුණා. ජර-බර ජග්-බග් ගාලා පපුව හාරගෙන හාරගෙන යන්න මේනකාට හිතුනා. පපුවක් නොතිබ්බ නම් කොච්චර එකක්ද……
පිරිමි ගැටයට අහුවුණු මේනකාගෙ පිරිපුන් හුරුබුහුටි කම්මුලේ රොහාන්ගෙ දකුණු කම්මුල සුපර් ග්ලූ ගාල වගේ ඇලවිල තිබුණා. රොහාන් ඒ සෙල්ෆිය ගද්දි බෙන්ච් එකේ වාඩිවෙලා හිටියෙ බාගෙට. එහෙම නැත්තං එයාට මේනකාගෙ කම්මුලට එයාගෙ කම්මුල අලවන්න වෙන්නෙ නෑ. කොහොම හරි මේ සෙල්ෆිය දෙතුන් වතාවක්ම ගන්න සිද්ධ වුණා. කැමරාව ෆෝකස් වුණේම දෙන්නාගෙන් එක්කෙනෙක්ගෙ මුණ බාගෙට වැදෙන විදිහට. බෙන්ච් පෝලිමේ තව කපල් හිටියත්, එතන පහුකරගෙන කී දෙනෙක් ගියත් රොහාන් ඒ කාටවත් ෆොටෝ එකක් අරන් දෙන්න කියල කිව්වෙ නෑ. එයාට ඕන වුණේ ඒක එයාගෙ අතින් ම ගන්න. ඒකෙත් පොඩි ගතියක් තියෙනවනෙ…..

ගානකට අඩු කරපු මූණ පුරා වවල තියෙන රොහාන්ගෙ රැුවුල මේනකාගෙ සිනිඳු කම්මුලේ ඇනෙනකොට දැනුණ සියුම් සීරිමක් බඳු වේදනාව මුසු කිතිය නිසා මේනකාගෙ ඉහේ ඉඳල දෙපතුලේ මාපට ඇඟිල්ලේ කොන දක්වා ම ක‍්‍රමයෙන් හිරිගඩු පිපීගෙන ආපු හැටි මේනකාට මතක් වුණා. ඒ විදිහටම හිරිගඩු පිපුණ පළවෙනි දවස තමයි අර බාස්කට් බෝල් පිච් එක එහා පැත්තෙ තියෙන පේ‍්‍රම විමානෙදි රොහාන් මුල් වරට ඇයව සිපගත්ත දවස. පිච් එක අයිනට වෙන්න තියන ඇකේසියා ගහෙන් වැහුණු අන්ධකාර වූ සිසිල් පේ‍්‍රම විමානෙ පස්සෙන් පහු මේනකාගෙ වධකාගාරය බවට පත්වුණා. ඇකේසියා ගහට හේත්තු වෙලා හිටපු මේනකාගෙ තද රතු පාට තොලේ වම් කොණේ තිබුණ තද කලූ ලපය සිඹින්න ගිය රොහාන්, තව අඟලක් මෙහාට කරල ඇගේ දෙතොලම සිපගන්න තරම් ‘රොමෑන්ටික්’ වුණා. පිරිමි ගැටය අටේ ඉලක්කමේ හැඬේට නෙමෙයි හැට හතරෙ හැඬේට ඇඹරිල වෙලිල තද වෙල ගලවන්නත් බැරි ගානට පැටලිල තිබුණා……

මේනකා මුලින්ම අම්මයි අප්පච්චියි එක්ක පළමු වසරට රෙජිස්ටර් වෙන්න එනකොට බලංගොඩ පඹහින්න පාර දෙපැත්තෙම දැක්කෙ ගෙවල්වලටත් වඩා ‘රූම්ස්’. රෙස්ටුරන්ට් එකේ නමටත් වඩා ලොකුවට තද කලූ නැත්තං තද රතු පැහැදිලි ඉංගී‍්‍රසි අකුරින් ‘රූම්ස්’ කියල ගහල තියනව. සමහර තැන්වල රෙස්ටුරන්ට් එකක් පේනතෙක් මානෙක නෑ, හැබැයි අතුරු පාරකට හැරෙන තැන ලොකු බෝර්ඞ් එකක ‘රූම්ස්’ කියල ගහල නම් තියනව.

”රූම්ස් 1000/-”
ආපහු යන ගමන එයාල ගියේ හපුතලේ පැත්තෙන්. ඒ යන අතරමගටත් ‘රූම්ස්’

රොහාන් හොඳටම රොමෑන්ටික් වුන, මේනකාගෙ මධු ග‍්‍රහයා හොඳටම උච්ච වුන දෙවනි දවස තමා එයාල හිරිකට්ටෙන් කන්න ගිය දවස. ගියෙ නම් දවල්ට කන්න කියල. හැබැයි ආපහු හොස්ටල් ආවෙ නම් ?ට කාලා. කොච්චර තදින් ගැට ගැහිල තිබුණත් මේනකා එදා පිරිමි ගැටේට හිර වෙලා හිටියෙ අමුතුම සතුටකින්. කියන්න තේරෙන්නෙ නැති ආශාවකින්. වින්දනයකින්. ඒ සුවය එයා කවදාවත් විඳල තිබුණෙ නෑ. ඒ ආශාවයි වින්දනයයි විස්තර කරගන්න බැරිව එයාගෙ උගුර යටින් හීන් කෙඳිරියක් එළියට ආවා. ඒ සුවය විඳින්න තියෙන පහසුම විදිහ තමා ඒ හීන් කෙඳිරිය. රොහාන්ගෙ ගොරෝසු ඇඟිලි මේනකාගෙ සිනිඳු ඉඟටිය, ළපටි ගෙල පුරා වෙල්වට් එකකින් පිරිමදිනව වගේ එහෙ මෙහෙ සක්මන් කළා. දිය පිපාසාවෙන් මිරිඟුව පසුපස දුවන මුවැත්තියක් වගේ මේනකා රාග පිපාසය පසුපස ලූහුබඳින්න ගත්තෙ නිරුත්සාහිකව ම. රොහාන්ගේ කිලෝ හැටපහ මේනකාගෙ ළපටි මල් නටුවට දැනුණේම නෑ. රොහාන්ටත් තිබුණෙ හරියට අරුන්දතී රෝයිගෙ නවල් එකේ වෙලූතට තිබුණ ජාතියෙ චොක්ලට් බොඩියක්. හැබැයි වයිට් චොක්ලට්. සික්ස් පැක් ගහන්න රොහාන් සෑහෙන ගේමක් දුන්නා. දැන් එයාගෙ ට‍්‍රයි එක ෂාරුක් ඛාන් වගේ එයිට් පැක් හදාගන්න.

ඒ මහා පුරුෂ දේහය ඇය දොළදුකක් සන්සිඳවනව වගේ විඳගත්තා. චොක්ලට් ඩි‍්‍රන්ක් එකක අමෘත රසය විඳිනව වගේ, විඳගත්ත. ආයෙත් අර හීන් කෙඳිරිය මේනකාගේ උගුර යටින් පිට වුණා. ආයෙත්….. ආයෙත්…… යටිබඩෙන් නික්මෙන අමුතුම හැඟීමක් ක‍්‍රමයෙන් එයාගෙ හිස්මුදුණ දක්වා ම ඇදිල ගියා. ලේ නහර උමතුවෙන් වගේ නලියන්න ගත්තා. ආයෙත් අර හීන් කෙඳිරිය පිට වුණා. මේනකාගෙ වම් කම්මුලත් ගෙලක් අතර හිර වෙලා තිබුණ රොහාන්ගෙ හුස්මපොදක් හදිස්සියකින් වගේ මේනකාගේ සිනිඳු කම්මුල රත් කරගෙන ඒ හිර බන්ධනයෙන් මිදිල ගියා. රාග සුවයෙන් වැහිල තිබුණ මේනකාගෙ දෑස් විවර වුණා.
”අම්මා!”

ඒක හරියට හොස්ටල් එකේ නතර කරල යන දවසෙ මේනකාව ආදරෙන් ඉඹගෙන ඉඹගෙන ගිය අම්මගෙ අර දුක්බර සුසුම මේනකාගෙ කම්මුල රත්කරපු වෙලාව වගේ. මේනකාට ඒ දුක්බර සෙනෙහෙබර සුසුම තවත් ඇහෙනව දැනෙනව වගේ. මේනකාගෙ හදවත කඩාගෙන වැටුණා. එයාට නිකං ලැජ්ජාවක් වගේ අමුත්තක් දැනුණා. අම්මා එයාලගෙ ආදර යහන ළඟට වෙලා මේනකාල දිහා බලාගෙන ඉන්නව වගේ ගතියක් එයාට දැනුණා. ”දුව මේ වෙලාවෙ කොල්ලෙක් එක්ක කුණුහරුප නටනව කියල අම්මල ඇත්තට දන්නෙ නෑනෙ” කියල මේනකාට හිතුණා. ඒ අතරතුර රොහාන් හාදු වැස්සක් අරන් මේනකාව නාවනවා.

හාද්ද කෙසේ වෙතත් හෝරාවකට දෙකකට පස්සෙ ඛේට වැස්සකින් නෑවිල, තෙත්වෙල, පෙඟිල, මේනකා පේ‍්‍රම විමානෙන් එළියට එනවා. ඇගේ සුසිනිඳු කෙහෙරැුළි සෘජු බැවින් දකින කෙනෙක් ඇය පේ‍්‍රම විමානෙට ගිහිං පේ‍්‍රමයෙන් මුසපත් වෙලා එන ගමනක් බව දැනගන්නෙ නෑ. ඒත් රොහාන්ගෙ කැරළි ගැසුණු කෙහෙරැුළි එහෙ මෙහෙ වෙලා නළලට වැටිල, පෙලක් දවසට ඩෙනිමෙ උඩ බොත්තම ගලවගෙනම හොස්ටල් යනකොට යාලූවො දන්නව මේ මිරිස් ගල කහ කෑල්ල අඹරන්න ගිහිං එන ගමනක් කියලා. සමහර දවසට ගානකට අඩු කරපු මූණ පුරා වැවුණ රැුවුල් ගස්වල එතුණු දිග සෘජු කෙස් ගස් දෙකකුත් එක්කම හොස්ටල් යනකොට යාලූවෝ රොහාන්ට ඉන්න දෙන්නෙම නෑ.

ඊයෙ ? රොහාන්ගෙ දෝසෙත් එක්ක නිදාගෙන මේනකා අද උදේ මතක් කරලම ”ජී. එම්” කියලා යැව්ව. නිකං නෙවෙයි හොඳ හැටි මතක් කරලම ”ජී. එම් මගෙ රත්තරං පණ” කියලම යැව්ව.

ඒකත් එක විදිහක පුරුද්දක් වගේ. උදේට නැගිටල ඉබේටම ගිහිං මූණ හේදෙනවා වගේ, නග්නව ඉන්නෙ නැතුව ඉබේටම ඇඳුම් ඇන්දෙනවා වගේ උදේ නැගිටිනකොට ”ජී. එම් මගෙ රත්තරං” කියන එකයි නිදාගන්නකොට ”ජී. එන් මගෙ පණ” කියන එකයි හරියට බයිසිකලේක යනවා නම් හෙල්මට් එකක් පැළඳිය යුතුයි වගේ වැඩක්. හදවත පත්ලෙන්ම එන ආදරණීය හැඟීමක් එක්ක කරන ප‍්‍රාර්ථනාවක් විදිහට ඒ ගුඞ් නයිට් කියවිල්ල එළියට එන්නෙ නෑ.

නිදාගන්න හිතුනම රොහාන් එක පාරටම ”මං නිදාගන්නවා ජී. එන්., එස්.ඞී., බී.එස්. වස්තුව’” කියල එවනවා. ආයෙත් කතා කරන්නෙ පහුවදා දවල් දහයට තමා. අනික මොකක්ද මේ අකුරු කැටියක් එවන්නෙ? ඇයි මනුස්සයෙක්ට බැරි පිළිවෙළකට ආදරෙන් ජී.එන්. නොකියා ගුඞ් නයිට් කියන්න? බී.එස්. නොකියා බුදු සරණයි කියන්න? එස්.ඞී. නොකියා ස්වීට් ඞී‍්‍රම්ස් කියන්න? කොච්චර වැදගත් ද? මේක හරියට කාගෙදෝ නමක මුලකුරු පේළියක් වගේ. මේනකාට එහෙම කියන්න බැරි වුනොත් නැත්තං ගුඞ් නයිට් කියල විතරක් යැව්වොත් ”හම් එච්චරද හා” කියල රොහාන් රිප්ලයි කරනවා. ඒත් මේනකාට ආදරණීය හැඟීමෙන් ?ට සුභ පතන්න තරම් සිතිවිල්ලක් එන විදිහට රොහාන් හැසිරෙන්නෙ නැත්තං…..

මේක හරියට ”කැම්පස් ආවම ගර්ල්ෆ්‍රෙන්ඞ් කෙනෙක් ඉන්නම ඕනි” වගේ වැඩක්. කොල්ලෙක් වුනාම බොන්නම ඕන. ඒ නිසා බොනවා. බොන්නන් වාලෙ බොනවා. බෝයිෆ්‍රෙන්ඞ් කෙනෙක් වෙන්නත් වාලෙ වෙනවා. ඒ නිසාම කොහෙ හරි යන්නන් වාලෙ යනවා. කපල් එකක් වුනාම කොහේ හරි යන්නම එපැයි.

”එහෙම යන්න ඕන කියල නීතියක් නෑ”
”මොකද නැත්තෙ? හැම කපල් එකම යනව. සුරතලී, ඇඩිෂැම්, බඹරකන්ද, සමන්දේවාලෙ… අපිත් යන්නම ඕන”
”කාගෙ නීතීයක්ද ඕක? ඇයි වියදම් කරගෙන ඔය ගමන් යන්නෙ? එහෙනම් ඔයා මාව තියාගෙන ඉන්නෙ ඔයාගෙ ඕන එපාකම්වලට වෙන්න ඇති…… ඇවිදගෙන වැව පැත්තට යමු. දුර ගමන් යන්න බෑ”
”තමුසෙ විතරයි ඔහොම ඉන්නෙ. අනිත් උංගෙ කෙල්ලො තමා හැම තැනම රවුම් ගහන්නෙ. උන්ට ගමේ කොල්ලයි මෙහෙ කොල්ලයි. අපේ එවුං මට හින්ට් ගහනව හැම වෙලේම”

පුද්ගලික දේවල් කොහොමද හැමෝටම පොදු වෙන්නෙ? අපි කොහේ ගියත් මොනවා කළත් අනිත් අය දැනගන්න ඕන. අනිත් අයට ඕන විදිහට වෙන්නත් ඕන. එතකොට අපි දෙන්නගෙ පුද්ගලිකත්වෙ?

යාලූවෙලා ඉන්නව නම් පිරිමි ළමයට ඕන හැමදේම ගෑණු ළමයා දෙන්න ඕන. එහෙම නැත්තං ඒක චාරිත‍්‍ර වාරිත‍්‍ර කැඞීමක් වෙනවා. නැටුම් එපා. ඔය ගවුම් අඳින්න එපා. අහවලාට කතා කරන්න එපා. අරක එපා. මේක එපා, කියලා පිරිමි ළමයි මේ තරමට පරිපාලකයෝ වෙන්න හදන්නෙ ඇයි කියල මේනකාට හිතාගන්න බෑ. මට බෑ. එන්න වෙන්නෙ නෑ. අයියා කැමති නෑ හලෝ කියල ගෑණු ළමයි මේච්චරම යටහත් පහත් වෙන්නෙ ඇයි? තමන්ගෙ දෙමව්පියො අවසර දුන්නත් ජීවිතේට බොහොම මෑතකදි ඇතුල් වුණු පිටස්තරයෙක්ට කීකරු වෙලා තමන්ගෙ දක්‍ෂකම්, ස්වාධීනත්වය පරිහානියට පත්කරගන්නෙ ඇයි කියල මේනකාට තේරුණේ නෑ. කෙල්ලොන්ගෙ මෝඩකම ද? කොල්ලොන්ගෙ උද්දච්චකම ද? නැත්තං දෙකම ද?

”මේ වීක්එන්ඞ් එකට මං ගෙදර යනවා” ගිය සතියෙ මේනකා කිව්වා.
”ගෙදර?” රොහාන්ගෙ මූණ දැක්කම බෙරි වුණ බත් හැලියක් මතක් වුණා.
”හැම තිස්සෙම ගෙදර දුවනව. එපා යන්න”
”ඇයි මට ගෙදර යන්නත් ඔයාගෙන් අවසර ගන්න ඕනද? අපි තවම බැඳල නෑ”
”ඒක හරි ඉතිං…… ඒ වුනාට හැමතිස්සෙම ගෙදර දුවන්නෙ?”

දැන් කවුද හැමතිස්සෙම ගෙදර දුවන්නෙ? අනුෂ්කා නම් හැම සති අන්තෙම යනවා. ගෙදර යන නිසා ලැප් එකේ ලොග් අවුට් නොවුන රොහාන්ගෙ මේල් එකෙනුයි එෆ්බී එකවුන්ට් එකෙනුයි ලොග් අවුට් වෙලා ෆෝන් එකේ තිබුණ පින්තූරෙ ලැප් එකට දාල පාස්වර්ඞ් එකකුත් දාන්න මේනකා ලෑස්ති වුණා.

”ඒකෙනුත් ලොග් අවුට් වෙනව. මහ පුදුම කෙල්ලෙක්නෙ. කෝ අර ෆොටෝ එක? ඒකත් දාල ලැප් එකට”

මේක මහ පුදුම වැඩක්නෙ. මෙච්චරම ආධිපත්‍යයක්? එයාලට ඕන විදිහට විතරම ද ගෑණු ළමයි ඉන්න ඕන? මේක මහ හිසරදයක්. ඔන්න අර මහාමේරූ පර්වතය ආයෙත් මේනකාගෙ පපුව ඇතුළට ඩොග් ගාලා වැටුණා. සක‍්‍ර දේවේන්ද්‍රයගෙ පඬුපුල් ආසනය රත්වෙනව වගේ පර්වතය ටික ටික ගිනියම් වුණා. ඒ ගිනියම මේනකාගෙ කන් දෙකෙනුයි ඉස්මොල්ලෙනුයි පිටවෙන්න ගත්තා. ඊටත් වැඩියෙන් ඒකෙ බර…… ඒ බරට මේනකාගෙ දත් ඇන්ද තදින්ම පූට්ටු වුණා. මූණෙ ලේ නහර සේරම හිස් වුණා. පෙණහලූ තදවෙල ගල්වෙලා හිර වුණා. කන්දෙක මහ සද්දෙන් හෝ ගාන්න පටන්ගත්තා. ඒ අතරෙ රොහාන්ගෙ කඩවසම් මුහුණ රත්වුණ මුට්ටියක් වගේ මේනකාට පේන්න ගත්තා. ඇයි මෙච්චරම පිරිමි ළමයි ගෑණු ළමයින්ගෙ නිදහස උදුරගන්න හදන්නෙ? ඇයි එයාලා මෙච්චර බලහත්කාරෙන් ගෑණු ළමයට අයිතිවාසිකම් කියන්න පෙළඹෙන්නෙ කියල මේනකාට නම් තේරුම් ගන්නම බැරි වුණා.

”කවුද ඒ?”
”කසුන් කියල ළමයෙක්. ඔරියන්ටේෂන් එකේදි අපිත් එක්ක ඩාන්සිං ගෲප් එකේ හිටියා”
”මොකද ඌ එක්ක කතා කරේ? අපේ එවුං මට පස්ස පැත්තෙන් හිනා වෙවී ගියා”
”එතකොට ඔයා මගෙ යාලූවන්ට මැසේජ් කරන්නෙ? අර මැනේජ්මන්ට් එකේ කෙල්ලො දෙන්නට එෆ්බී එකෙන් කතා කරන්නෙ? අර කෙල්ල? නන්-ඇකඩමික් කෙල්ල? ඒ කෙල්ලට වෙන සිම්වලින් මැසේජ් කරන්නෙ…….?” එතකොට රොහාන්ගෙ කට සීල් වෙනව. එයාගෙ යාලූවො මොකට තමන් ගැන එච්චර වද වෙනවද කියල මේනකාට තේරුම්ගන්න බෑ.

”කහ කෑල්ල…… ඉටි රූපෙ ….. බාබි ඩෝල්…..” ඒගොල්ල මේනකාව නිර්වචනය කරපු හැටි.
”උඹේ කොක්ක අන්න කවුද මල පෙරේතයෙක් එක්ක කතා කර කර ගියා”
”අපෝ උඹේ කොක්ක මහ පඩත්තල එකියක්නෙ. දැක්කම ගුඞ් මෝර්නිං කියන්නෙත් නෑනෙ”
”මොකද බං උඹේ කෑල්ල මෙච්චරම උඹ එක්ක ගමන් යන්න අකමැති”

ඇද-කුද හොයනව ඇරෙන්න මෙයාලට වෙන වැඩක් ඇත්තෙම නැද්ද ඇත්තටම? ඊට පස්සෙ රණ්ඩු. කොහොමත් දවස් දෙක තුනක් යනකල් ග‍්‍රහය නීච වෙලා ඉන්නව.
”අපේ එවුං මට හිනාවෙනව. හින්ට් ගහනව. තව පොඞ්ඩෙං මං එකෙක්ගෙ දත් දෙකක් ගලවනව. තමුසෙට මොකද? තමුසෙට ඔක්කෝටම වඩා සී.ඒ. එක ලොකුයිනෙ”

අනුන්ගෙ ඊර්ෂ්‍යාවට බෙහෙතක් විදිහට තමන්ගෙ ඇගයීම, ලෙක්චර්ස් අවුල් කරගන්න තරම්, තමන්ගෙ බඩගින්න කැපකරන්න තරම් උගත් බුද්ධිමත් විශ්වවිද්‍යාල පේ‍්‍රමවන්තයො පේ‍්‍රමවන්තියො මෝඩ වෙනව, බොළඳ වෙනව කියන්නෙ හරිම විකාර ප‍්‍රශ්නයක් කියල මේනකා හිතුවා.

මේ බහුරූප, විකාර, ලට්ට, ලොට්ට් එක්ක එහෙට්ට මෙහෙට්ට කැලති කැලති තිබුණ. මේනකාගෙ ලූණු නැති කිරිහොදි හැලිය ටිකෙන් ටික මිරිස් හොදි හැලියක් වෙන්න ගත්තා.

මේනකාගෙ කකුල් දෙක වටේ මදුරු මළ කඳන් පහළොවක් දාසයක් විතර විසිරිලා තිබුණා. අනුෂ්කගෙන් මැසේජ් එකක් ඇවිත්ද කොහෙද ෆෝන් එකේ පුංචි ලා නිල් පාට එළිය නිවි නිවී පත්තු වුණා. පපුවෙ හිරවෙලා තිබුණ මහාමේරු පර්වතය දැං ලොකුම ලොකු ප‍්‍රශ්නාර්ථෙක හැඬේ අරං මේනකාගෙ ඔලූවටම නැගල ….. පිරිමි ගැටේට හිරවෙලා හිටපු මේනකාගෙ හිතේ තියෙන්නෙ සතුටකට වඩා කලකිරීමක් වුණත් මේ සම්බන්ධෙ අතරමත නතර කරන්න පුලූවන්කමක් මේනකාට තිබුණෙ නෑ. අනේ කොහොමද එහෙම කරන්නෙ? හීනෙකින් වත් බෑ…… ඒත්, මොන වදයක් ද මේ කියලත් එයා නොයෙක් වර කල්පනා කළා.

එළියෙ මහ අමුතු හඬක් එක්ක තදේටම හුළං හමනව. හොස්ටල් එක ඉස්සරහ තියන කොළ හැලූණ වෙරළු ගහ ආවේස වෙච්ච ආතුරයෙක් වගේ ලවක් දෙවක් නැතුව එහෙ මෙහෙ වැනෙනව. ඇඹරෙනව. කැරකෙනව. සේරම ගස්වල කොළ සබරගමුවෙ හුළඟට ගහගෙන ගිහිං. හරියට සොකරි නටන නග්න මිනිස් රූප වගේ ඇඹරෙනව. කාලෙකින් වැස්සෙ නෑ.

දැං ඉතිං මොකද කරන්නෙ? රොහාන්ව යාලූ කරගන්න තියන හොඳම විදිහකට මේනකාගෙ හදවත කියන ලූහුඬු දැන්වීම් පිටුවෙ ඇබෑර්තුවක් ඇති වුණා. තව දවසකට විතර සීතා ඇන්ටිට කෑම ඕඩර් නොකර ඉන්න හිතාගෙන අතේ තිබුණ ෆෝන් එක මේසෙ උඩින් තියපු මේනකා, ඒ පමාවටම ආයෙත් ඒක අතට අරන් ”මං හෙට ලෙක්චර්ස් එන්නෙ නෑ අනූ” කියල මැසේජ් එකක් ටයිප් කළා…….

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s