වසන්තයට තව දුරයි… by Surandi Dilrukshi

ළා පාට ඉරඑළිය වළාකුළු අස්සෙන් එබිලා යාන්තමට හිනා වුණා. තවමත් කූඩාරමේ ඉටි කොළය රත් වෙලා නැති නිසා, ඉහිරුණු පිණි බිංදු තවමත් අලස ඉරියව්වෙන් වැතිරිලා බලන් හිටියේ අහස දිහා. සුළං රැුල්ලේ තාලෙට නටන්න හදන ඉටි කොළය අත් ලණුවලින් ගැට ගහලා තිබුණු නිසා නිහඬවම හිටියේ තරහාවෙලා ද මන්දා. කූඩාරම කෑලි කපන තරම් සීතල වුණාට දවල්ට ඉටි උණු වෙන තරම් රස්නෙයි. ඉස්සර ම නම් තල් අතු ටිකක් හරි වියාපු පොල් අතු ටිකක් හරි හෙවිල්ලලා අටවා ගන්න කූඩාරම පුරා දිවා ? දෙකේ ම පුදුම සනීපයක් තිබුණා. ඒත් ඉතිං දැන් කාලේ තල් අතු පොල් අතු කොහෙන් හොයන්න ද? ඒවා හොය හොයා ඉන්නවට වඩා හොඳම දේ කීයක් හරි දීලා ඉටි කොළයක් ගන්න එක. ඒක අකුළලා සිලි බෑග් එකක දා ගත්ත ම ඕන තැනකට ගෙනියන්න පුළුවන්. ඉතිං මොකට ද තල් අතු, පොල් අතු….? ඒත් ඉර ගිනි ගන්න වෙලාවට ඉටි රෙද්දත් නපුරු වෙලා ඉරෙන් උදුර ගත්තු ඉදිකටු තුඩුවලින් ඇඟට අනිනවා. එහෙම වෙලාවට කූඩාරමත් එක්ක හිත අමනාප කරන් ඒකෙන් එළියට බැහැලා ගෙඟ් දිය රැුළි ඉඹලා නැළවි නැළවි එන සුළඟ පොරෝගෙන ගං ඉවුරේ ගහක් යට වැතිරිලා ඇස් පියාන හීන බලනවා. ඒත් ඉතිං ආයේ ?ටත් ගාල් වෙන්න වෙන්නේ කූඩාරමේ ම තමයි. හැබැයි දත කට හිරි වැටෙන සීතලේ….

හෙළුවැල්ලෙන් ගඟට පැනලා ජකිරි බිකිරි ගාන කොලූ කුරුට්ටෝ තාමත් ගං දියේ නින්දට බාධා කරන්න නාවේ උනුත් මේ හීගතුවට ගුලි වෙලා බුදියාන ඉන්න හින්දා. වෙනදාට ඔලොගුව කර ලා ගෙන පරණ ලට්ට ලොට්ට ටිකක් ඒකේ ඔබාගෙන මලයාලම් සාස්තර කියන්න පාරට බහින සිද්දී අම්මා, පාර්වා අම්මා, සෙල්ලී විතරක් නෙමෙයි රිළව් නටවන්ඩ, නයි නටවන්ඩ, අවසර දුන්නොත් සාස්තරයක් කියන්ඩ ලෑස්ති වෙලා මගට බහින තුරු අප්පා, පේරු, සාවන්, සේදු ගේවත් අද එළියට බහින්න සූදානමක් නැති හැඩයි.

කළුගංබඩ ට කූඩාරම් ගහන්න උන්දලා ඇවිදින් දැන් දවස් හතරක්. තව දවස් තුනකින් මෙතැන අතෑරලා වෙන ලැගුම්පොළක් හොයාගෙන යන්න වෙනවා. දින හතරකට වඩා එක තැනක කූඩාරම් ලා ගන්ඩ වරං නැතුවා මිසක නැත්තං මේ ඇවිදින ජීවිත උන්දැලාට එපා වෙලා.

”හපෝ…. ඒ පාර ඔන්න අහිකුණ්ඨක රැුළක් බැහැ වැටිලා. දැං ඉතිං පොල් හනස්සක්වත් පරිස්සම් කරං ඉවරයි” කියලා හුඟක් ගම්වල දොරවල් මූණට ම දඩස් ගාලා වැහෙනවා. ඒත් මුන්දලා අදහන දෙවියන් කියන්නෙත් අනුන්ගේ දේ කඩා වඩා ගන්නෙපා කියලා. විලි වහගන්න ඇඳන් ඉන්න වස්තරේ ඇරුණුකොට රෙදි කෑලි දෙක තුනක්, ආයිත්තමක් ඇර වටිනා කියන යමක් කූඩාරම්වල නෑ. එක අතකට මේ ජීවිතේ මොන තරම් සැහැල්ලූ ද කියලා සෝභාට හිතුණා. මායිම් ගහන්න ඉඩමක්, පරිස්සම් කරන්න ගෙයක්, පොළී වෙන්න තැන්පතු මුදලත් නැති වුණාට ඇහැට පේන තරම් දුර අහසට, කුරුල්ලෙකුට වගේ සැහැල්ලූවකුයි සෝභලාට ඉතිරියි.

කීයක් හරි හොයා ගන්න ඕන නිසා පුංචි කපටිකමක් ඇරෙන්න මිනීමැරුම්, මංකොල්ලකෑම් කරන්න කවදාවත් වරිගෙන් අවසර නෑ. මුහුදු වෙරළක් ළඟපාත කූඩාරම් හදන කොට සෝබලාට වාසියි. උදේ ඉරඑළිය ඇඟ මැළි කඩන මොහොතේ ඉඳලා හවස රැුළි ගසලා අකුල ගන්න මොහොත වෙනතුරු ම වෙරළ පිරෙන්නේ පෙම්වතුන්ගෙන්. එහෙම යුවළක් දැක්ක ම ලස්සනට ගාණක් කපන්න සෙල්ලී, සිද්දී අම්මා හරි දක්ෂයි. එතන පළපුරුදු අය නම් ළඟට එන්නත් කලියෙන් අත වනලා සාස්තර එපා කියනවා. ඒ නිසා යන්න ඕන කෝඩු පාට සමනල ජෝඩු ගාවට කියන එක සෝභලා හොඳින් ම දන්නවා. කොණ්ඩෙට නානාප‍්‍රකාර මෝස්තර නොකර කොටට ම කපලා ඉන්න, බාටා සෙරෙප්පු වෙනුවට සපත්තු දාලා, පිරිසිදුවට, පිළිවෙළට අඳින පළඳින, ඩිංගක් විතර නපුරු පාට කෙනෙක් නම් ඒ ආරක්‍ෂක අංශයට සම්බන්ධ කෙනෙක් කියලා දැන ගන්නේ එක ම එක ඇස් බැල්මකින්.

ඒ වගේ අය එන්නේ මාස ගාණකට සැරයක් නිසා ඒ පුංචි සමනලියෝ කියන දේ අහන්න ඒ සමනල්ලූ කැමතියි. ඉල්ලන දේ අරන් දෙන්නේ, කියන කියන දේ කරන්නේ ඒ ගත කරන පුංචි නිවාඩුවේ දී තමුංගේ සමනලී එක්ක සතුටින් ඉන්න. මාස ගණනාවක් දුරකථන කම්බි දිගේ එහෙට මෙහෙට ගලන ආදරය ඉඳලා හිටලා අත්දකිද්දී ඒ තියෙන හුරතලයයි, ආදරයයි නිසා සමනලී හිතන්නේ සමනලයා ඉන්නේ තමුන්ගේ ආණ්ඩු මට්ටුවේ කියලා. ඒ වගේ අයට කියන්නේ පොදු සාස්තරයක්.

”මාත්තියා…. සාස්තර ආනවද?”
”එපා…. එපා….”

මහත්තයා කෙළින් ම ප‍්‍රතික්ෂේප කරනවා. ඒත් නෝනා නිහඬයි. ඒ වෙලාවට තමා පුංචි ගැල විජ්ජාවක් කරන්නේ.

”මාත්තියා ෂල්ලි යෙපා. නිකං අත පෙන්නන්න. සාස්තරේ ෂරි නං විතරක් ෂල්ලි දෙන්න කීයක් අරි ෂන්තෝසමට. මාත්තියා දිවා ? නොබලන රස්සාවක් තමා කරන්නේ. මූණ ෂැර පාට වූණාට මොකද හිත නං රත්තරං ටිකට හොඳා තමා. නෝනා සීදේවි වුණාට පිරිමි නැකතේ. දෙන්නට ළග දී ලොකු ම ලොකු වාසනා චක්කරයක් තමා කැරකෙන්න තියෙන්නේ.

මේ ටික කිව්ව ම ඇති නෝනාට මහත්තයාගේ අත කොනිත්තන්න. මනෝවිද්‍යාත්මක ආචාර්ය උපාධිය නොගත්තට කරන්න ඕන මොකක්ද කියලා සෝභලා දන්නවා. මහත්තයාගේ හිත නැමුණා හිත හොඳයි කිව්ව පාරට. නෝනාගේ හිත නැමුණා සීදේවීට කිව්ව පාරට. ඔය වගේ ජෝඩු හත අටක් දවසට නමා ගත්තම ඇති දවසේ වියදමට.

සෝභා කූඩාරමේ ඇලවිලා ඉන්න ගමන් කල්පනා කරේ ඒවා තමයි. ඇස් අරිනකොට හැමදාමත් පේන කළු පාට කූඩාරම් රෙද්ද අද පෙනුණේ රත්තරං පාටට. ගෝපි නං දැං අවදි වෙලා ගං ඉවුර දිගේ ඇවිදිනවා ඇති. උදේ පිණි බිංදු පාග පාග ඇවිදින කොට ඇඟට හරි සනීපයි කියලා ඉඳලා හිටලා සෝභාගේ කණට කිට්ටු කරලා කියන ගෝපි මනමාල හිනාවක් පානවා. ඒ වෙලාවට ලාවට රතු පාට වෙන මූණ අහකට හරවා ගන්න සෝභාත් යාන්තමට හිනා වෙනවා.

අදින් පස්සේ සෝභා ගාඬි බිළින්දියෙක් වාගේ රැුහේ උන්නු කාලේ අහවරයි. හෙට උදේට තමුං අවදි වෙන්නේ ගෝපිගේ බිරිඳ විදියට කියලා මතක් වෙද්දි හීන් ලැජ්ජාවක් හිරියකුත් එක්කලා ඇෙඟ් විහිදුණා.

”සෝභා…. අවදි වෙයං….”

මහ ගාඬි ආගයා බිරුසන් දීපු සද්දෙට සෝභා දිඩිස් ගාලා නැගිට්ටා. ඇඳන් ඉඳපු ඇඳුම් පිටින් ම කළු ගං දියේ එබෙන්න ගියේ කූඩාරම මැද්දේ ඉඳපු රැුයේ උන් දිහා නොබලමයි. මේ මහ උදේ සීතල ගං දියත් ඈට දැනුණේ උණුවට. වෙනදාට වඩා හුඟක් ලස්සනට ගලා ගෙන යන දිය රැුළිවල තට්ටු පිට තට්ටු ඇහිරෙන ඉරඑළිය පෙනුණේ මංගල සාටකයක් වගේ. සෝභා හුඟ වෙලාවක් දියේ එබි එබී නෑවා.

ගෝපි හිටියේ කූඩාරමට පේන නොපෙනෙ දුරින් ඉන්න ගාඬි බිළින්දි ගැන හීන දාහක් පුරෝ ගෙන. පෙම් බස් මුමුණපු සැහැල්ලූ ජීවිතයට වඩා වෙනස් ම රසයක් විදින්න හදන ඇස් දිළිසෙමින් තිබුණා. කූඩාරම මැද්දේ තිබ්බ එළිමහන් බිමේ බත්, කිරි, බුලත් ආදිය හරි පිළිවෙළකට අඩුක් කරලා තිබ්බා. මහ ගාඬි ආගයගෙන් පස්සේ රැුහේ නායක වරම ගෝපිට හිමියි. ඒ නිසා ගෝපිගේ මංගල දිනය රැුහේ රෙගුලාසි කියන්න හොඳ ම දවස විදිහට මහ ගාඬි ආගයා තීරණය කරලා තිබ්බා. දැන් දැන් රැුහේ එවුන් එව්වයින් පිට පනිනවා කියලා උන්දැට දැනිලද මන්දා. බුලත් හප විසි වෙවී දොඩවන රැුහේ රෙගුලාසිවලට වඩා ගෝපිගේ හිත ගිහින් තිබ්බේ දැන් දැන් සබට එන මනමාලි ගැන. වෙනදා හෙලූවැල්ලෙන් දුවන කොලූ කුරුට්ටෝ පවා මොකක් හරි කඩමාල්ලක් පටලගෙන කොනකට වෙලා හිටියා. තව එකෙක් කොහෙන්දෝ අහුල ගත්තු කළු කණ්ණාඩි දෙකකුත් දාගෙන හිටියේ. වෙනදා නං තරුණියක් සහේට ගන්නවා කියන්නේ ඒ කුඩාරමෙන් මේ කූඩාරමට ඇවිදින් පදිංචිවීම විතරයි. ඒත් මේක මංගල්ලයක්ලූ නේ. ඒකයි මුළු රැුහැ ම මෙතන උන්නේ වෙන්නේ මොකක්ද කියලා බලන්න.

සෝභාගේ කොණ්ඬේ තිබ්බ අවුල් කඩලා තනි කරලට ගෙතුවේ මහ ගාඬි ආගී. සෙල්ලී ඊයේ කළුතර බෝධියට පූජා කරන්න කියලා විකුණන්න තියා ගෙන ඉන්න පිච්ච වට්ටියක් අරන් ඇවිදින් ගොතපු මල් මාලේ දෙකට තුනට නවලා කොණ්ඬේ ගැහුවා. මහ ගාඬි ආගී නළලේ තිබ්බ තිලකේ නිසා සෝභා වඩාත් සෝභමාන විදියට පෙනුණා. දිළිසෙන අලූත් සුවඳ හමන ඇඳුම් නිසා සෝභා හිටියේ පුදුම තරම් ලැජ්ජාවකින්. සෝභාගේ අම්මා සුරුස් ගාලා හොටු සීරාවක් උඩට ඇද්දා. මහ ඇත්ති ඔහොම ඇඬුවට ගණන් නොගත්ත සෝභාට ඕන වුණේ මේක ඉක්මනට ඉවර වෙලා ගෝපි ළඟට යන්න.

මහ ගාඬි ආගියි, මහ ඇත්තියි මැද්දට වෙලා ආපු සෝභා මූණ උස්සලාවත් බැලූවේ නෑ. සෝභාට දැනුණේ කම්මුල්වලින් ගිනි පුපුරු පිටවෙනවා වගේ හැඟීමක්. ගල්කිස්ස මහ හෝටලේ තිබ්බ මංගල්ලයක් නොවුණට සතුටක් සැහැල්ලූවක් ඉහිරිලා ගියපු සරල මංගල්ලෙන් හැමෝගෙ ම සිත් සැනසිලා තිබ්බේ. හැමෝම මැද්දෙන් වාඩිවෙලා ගෝපියි සෝභයි විවාහ චාරිත‍්‍ර කරා. හදලා තිබ්බ කෑම කෑවා. කට්ටියම ඉන් පස්සේ විසිරුණා. මගුල එච්චරයි.

ගෝපිට උවමනා වුණා මේ මධු මලත් එක්ක ඉක්මනටම ජීවිතේ පටන් ගන්න. ඒත් තාමත් මහ ගාඬි ආගයා එළිමහනට වෙලා කොලූ කුරුට්ටෝ වටකර ගෙන අතීතය ගොඩ ගන්නවා. ගෝපිටවත් සෝභටවත් දැන් නං කිසිම අවධානයක් නැති ගානයි.

ගෝපි හෙමින් හෙමින් සෝභාගේ අතින් අල්ලා ගෙන කූඩාරම් පැත්තට ගියා. ඒත් ඒ හැම කූඩාරමක් ළග ම කවුරු ම හරි වාඩි වෙලා හිටියා. එක පාරටම කොහොම ද අලූතින් කූඩාරමක් අටවන්නේ අනික් අය බලා ඉද්දී. උන්දැලා මොකෝ නොදන්නවයැ ඒකට හේතුව මොකක්ද කියලා. ඒ නිසා තාමත් සෝභාගේ ඇස්වල තියෙන ආරාධනාවට ප‍්‍රතිචාර දක්වන්න ගෝපිට බෑ.

”අපි යමු ගං ඉවුරට….”

ගෝපි හෙමින් හෙමින් ඇවිදගෙන ගියේ අනිත් අයගේ අවධානයට ලක් නොවෙන විදියට. සෝභාත් හෙමින් ගෝපිගේ පස්සේ වැටුණා. සුළඟත් එක්ක දීග ආපු පොකුරු දාස් ඇටයකින් පැළ වුණු මල් පඳුරක අගිහේ තිබ්බ පොකුරු දාස් මල ගෝපි කඩාගත්තේ සෝභාට දෙන්න.

උදේ ගඟට පැනලා නටන රස්සාව මගෑරුණු කොලූ කුරුට්ටෝ දැන් වැඩ පටන් අරං. දෙන්න ම ගං ඉවුරේ තිබ්බ ගලක් උඩ වාඩි වුණේ කරන්න දෙයක් නැති නිසා. එහෙව්කොට කොහොමද දාස් මලක සුවඳ බලන්නේ?

”කමක් නෑ. ඉක්මනට ම ? වෙයි නේ.”

ගෝපි කිව්වේ සුළඟට නටන කෙහෙරැුල්ලක් ඇගේ කණ පිටු පස්සෙන් රඳවන ගමන්. අනේ මේ ජම්බු මල දෝතට ම ඇවිදින් තිබුණට…. ගෝපි හූල්ලලා මූදේ ගිලෙන්න යන හිරු බෝලය දිහා බැලූවා.

”එතකොට අපි යමු කූඩාරමට”

”ඒත් ඔක්කොම ඉන්නවා අද. ලැජ්ජයි මට. මහ ගාඬි ආගයා අද සන්තෝසෙට කියලා ගිනි ගොඩක් ගහනවා කියව්වා. එතකොට අපි….?”

”මං දන්නේ නෑ. මගෙන් මුකුත් අහන්නෙපා.”

සෝභා සීතල අතින් ගෝපිගේ අත අල්ලා ගත්තා. දෙන්නම ඇහිපිය නොහෙලා බලා හිටියේ අනන්තය දිහා. ඉරඑළිය රැුස් අකුල ගෙන පල්ලම් බහිද්දී ගෝපිගේ ඇස් දිළිසුණා. තමන්ගේ ඇස් ඉස්සරහා පිපිලා බබලන ? කුමාරි මලේ සුවඳ තවත් තදින් දැනුණා.

”සෝභා…. මේ කළුවරට ඇස් ඇරලා බලන්න. මේ තියෙන්නේ කට්ට කරුවල වුණත් ඇහැ පුරුදු වුණාම පෙනෙයි මාව ඔයාට.”
”ඇස් අරින්න ඕන නෑ. මට ඇස් පියා ගත්තත් පේන්නේ ඔයා”

කළුවර පළාගෙන ආපු හීන් හඬින් ගෝපිගේ හිත උණුසුම් වුණා.

”ඉතිං….”
”ඔයාට පේනවද අර…. ඉර බැහැලා හඳ පාය ගෙන එන්නේ. ඒක පිරිච්ච හඳක්. ඉරට වඩා වෙනසක් නෑ. අපි ව රැුහැට පේනවා.”

ගෝපි හිස ගස්සලා බැලූවා. සෝභා කියන්නේ ඇත්ත. මුළු රැුහැට ම තමා ව පේනවා දවාලටත් වඩා හොඳින්. අනේ මේ හූල්ලන හුස්ම කුණාටුවක් වගේ ඇවිදින් මොහොතකටවත් අනික් අයගේ ඇහිපිය වහ ගන්නවා නං.

”අපි යමු.”
”කොහේ ද?”

හඳ එළියෙන් කිරි සළුවක් ඇඳගෙන ඉදපු කළුතර බෝධිය දිහා බලලා ගෝපි පුංචි ප‍්‍රාර්ථනාවක් කරා. හඳ එළිය වැතිරිලා බබලන පුංචි අඩි පාර දිගේ කූඩාරම් තියෙන ඉසව්ව පහු කරගෙන ආවා. අද පසළොස්වක පෝය දවස. පාර දිගට ම ලයිට් දාලා. පාර පුරා ම බෝධිය වඳින්න යන සෙනඟ. සෝභා අසරණකමින් පිරුණු මූණ ගෝපි දිහාට හැරෙව්වා. කවදාවත් නැති තරමට කළුවර අද පැරදිලා. වෙනදාට වෛර කරන කළුවර බිංදුවක් හරි අහුල ගන්න තියේ නං කියලා ගෝපිට හිතුණා.

මල්, තෙල්, හඳුන්කූරු සුවඳ කලවම් වුණු බැතිබර සුවඳක් මුළු පාර පුරා ම රස්තියාදුවේ ගියා. හඳ එළිය අනුකම්පාවෙන් වගේ හිනා වූණේ ‘අනේ මට කරන්න දෙයක් නෑ’ කියන්න වගේ. වාහනවල එළියටයි, හඳ එළියටයි, වීදි පහන් එළියටයි සැරින් සැරේ වෙනස් වන සෝභාගේ හඳ මුහුණ දිහා ගෝපි බලාගෙන හිටියා. ටික වේලාවක් අනිමිස ලෝචනයෙන් ඉඳපු ගෝපි අනිත් පැත්ත හැරිලා පිච් මල් වට්ටියක් මිලට ගත්තා. අද උදේ සෝභාගේ කොණ්ඬේ ගහපු පිච්ච මල් තාමත් අවදියෙන් ඉන්න උත්සාහ කරා.

පාර පුරා අනන්තවත් අය පන්සල් යනවා. ගෝපි ගිහිං ඒ එක්කෙනෙක් අතට මල් වට්ටිය දුන්නා.
”පූජා කරන්ට මාත්තියා. අපිට මළුවට එන්න වරං නැතුවා.”

ඒ සිරීපාදේ යන්න ආපු සමනල ජෝඩුවක්. මල් වට්ටිය ඒ දෙන්න අතට දීලා ගෝපි ආපිට ඇවිදින් සෝභාගේ අතින් අල්ලා ගත්තා.

”අපි යමු.”
”කොහේද?”
”කොහේ හරි අපිට කියලා තෙනක් ඇති සෝභා. එතැන්ට යමු අපි. කවදා හරි අපිට හම්බු වේවි එතැන.”
සෝභා ප‍්‍රශ්න හුඟක් ඇහුවේ නෑ. තද සීතල නිසා කරේ දා ගෙන ඉඳපු වේල්පට අරන් ඉහට දාගෙන ගෝපිගේ අතේ එල්ලූණා.

ඇස්වලින්, හද එළියෙන්, වීදි පහන් එළියෙන් වෙන් වෙලා තමුන්ට හිමි තැන හමු වෙන තුරු ඈතට ඈතට ඇවිද ගෙන යන තරුණ යුවල දිහා සමනල ජෝඩුව ගල් ගිලලා වගේ මොහොතක් බලාගෙන ඉඳලා, ආපිට හැරිලා පන්සල් මිදුලට ඇතුළු වුණා. සමනල ජෝඩුව මළුවටත්, සළබයන් ජෝඩුව නොදන්නා අනන්තයකටත් ඇවිද ගෙන යන හැටි බෝ සමිඳුන් උපේක්‍ෂා සහගත විදියට බලාගෙන හිටියා.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s