அவன் நன்பன் அல்ல…… by Yo. Swasthika

அவனுக்கு தான் செய்தது அவ்வளவு பெரிய முட்டாள்தனம் என்பது இப்போதுதான் புரிந்தது.

“நான் எப்படி அவனைப் பற்றி அவ்வாறெல்லாம் கற்பனை செய்தேன்”
“என்ன இருந்தாலும் அவன் என்னுடைய நன்பன்.”
“அவனைப் போய் இவ்வாறெல்லாம் நினைத்து விட்டேனே?

என்றெல்லாம் தன்னைத்தானே கேள்வி கேட்டுத் திட்டிக் கொண்டிருந்தான் வாசு. சிறிது நாட்களுக்கு முன் தன்னுடன் சிறுவயதில் ஒன்றாகப் படித்த ரகுவை தெருவில் சந்தித்த போது நடந்தவைகளை ஒவ்வொன்றாக மீட்டுப் பார்த்த வேலையிலே சிறு வயதில் நிகழ்ந்தவை அனைத்தும் நினைவுகளாக அவனைச் சூழத்தொடங்கின.

அழகிய பூஞ்சோலைக் கிராமம். அங்கிருந்த நடுத்தரவர்க்க குடும்பத்தைச் சேர்ந்தவன் ரகு. ரகுவின் வீட்டிற்கு அருகில் போரில் தந்தையை இழந்தமையினால் வறுமையின் சிக்கித்தவிக்கும் வாசுவின் ஏழைக்குடும்பம் வசித்து வந்தது. என்னதான் வாசுவைவிட ரகு சற்று வசதி படைத்தவனாக இருந்தாலும் ரகுவும் வாசுவும் மிகுந்த பாசத்துடனும் பழகி வந்தார்கள். எப்பொழும் ஒறாகவே இருப்பார்கள்.

இணை பிரியாத நண்பர்களாக விளங்கிய இருவரும் எதிர்பாராத விதமாக பிரிய சேர்ந்தது. ஒரு நாள் பின்நேரம் வழக்கம்போல ரகுவைப் பார்க ரகுவின் வீட்டிற்கு வந்தான். முன்கேற்றை திறந்து, உள்ளே சென்றான் வாசு. வீட்டில் யாரும் இருப்பதற்கான அறிகுறி எதுவும் தென்படவில்லை. முன் கதவருகில் சென்று

“ரகு, ரகு கதவைதிற, நான் வாசு வந்திருக்கிறேன்.”எனப் பலமுறை அழைத்துப் பார்த்தான்.

எந்த பதிலுமே இல்லை. ஒரு கட்டத்திற்கு மேல் வாசுவிற்கு அழுகை அழுகையாக வந்தது. ஒரு கணம் வானமே இடித்து விழுவதைப்போல இருந்தது. சொன்னதைக் கேட்டபோது.

“என்னடா வாசு ரகுவையா தேடி வந்திருக்கிறாய்? அவர்கள்தான் குடும்பத்தோடு ஊரை விட்டே சென்று விட்டார்களே.”

வாசுவுக்கு ஒன்றுமே புரியவில்லை. “ரகு ஊரை விட்டு சென்றுவிட்டானா.”“ரகு என்னை விட்டு சென்று விட்டானா?” என அழுது கொண்டு வீட்டுக்குச் சென்றான். இரண்டு நாட்கள் வாரங்களாகியது. வாரங்கள் மாதங்களாகியது மாதங்கள் வருடங்களாகியது. நாற்பது வருடங்கள் கடந்து விட்டாலும் இன்னும் ரகுவை மறந்து விடவில்லை.

பல வருடங்களுக்குப் பிறகு ரகு வெளிநாட்டில் இருந்து வந்திருப்பதாக அறிந்தான் வாசு. ரகுவைச் சென்று பார்க்க ஆசையாக இருந்தாலும் தன்னுடைய எழ்மை நிலையின் காரனமாக அவன் என்னை மதிக்கமாட்டான். என்னுடன் பேச மாட்டான். அவன் இருக்கும் நிலைக்கு அவன் என்னை மறந்திருப்பான். அவன் சிறு வயதிலேயே என்னை உன்மையான நண்பனாக ஏற்கவில்லை. அப்படி ஏற்றிருந்தால் சென்றான் என்றைல்லாம் என்னிக் கொண்டிருந்தான்.

“என்ன இருந்தாலும் அன்று என்னிடம் சொல்லாமல் சென்றவன்தானே”
“சரியான திமிர் பிடித்தவன்”
“இன்னும் என்னை ஞாபகம் வைத்துக்கொண்டா இருக்கப் போறான். எப்பவோ என்னை மறந்திருப்பான.;”
“நான் மட்டும் அவனை ஏன் நினைக்க வேன்டும்?”என தன் மனைவி மைதிலியிடம் புலம்பிக் கொண்டிருந்தான்.

இரண்டு நாட்களிள் பின் காலையில் வீட்டிற்குத் தேவையான பொருட்கள் வாங்குவதற்காக வாசு கடைக்குச் சென்றான்.

வழியில் வாசு ரகுவைக் கண்டான். வாசு ரகுவை அடையாளம் கண்டு பிடிப்பதற்கு முன்னர். ரகு வாசுவை அடையாளம் கண்டு பிடித்து விட்டான். உடனே வாசு என்று கத்திக் கொண்டு ரகு வாசுவை நோக்கி அத்தினை கூட்டத்திற்கு நடுவிலும் ஓடிவந்து கட்டியணைத்துக் கொண்டான். பல வருடங்களின் பின் சந்தித்தமையினால் இருவர் கண்களின் ஓரத்திலும் கண்ணீர்த் துளிகள் பனித்தன. ஒரு நிமிடம் வரை இருவரும் பேசாது ஒருவரை ஒருவர் பார்த்தபடி மௌனித்து நின்றனர்.

ரகு தான் முதலில் பேச்சை ஆரம்பித்தான்.
“வாசு எப்படியடா இருக்கிறாய்?”என உணர்ச்சி பொங்கக் கேட்டான்.
“ஏனடா என்னை வந்து பார்க்கவில்லை? உன்னை மட்டும்தான் பார்க்கவில்லை”
“உன்னைத்தான் எதிர்பார்த்துக் காத்திருந்தேன்”
“எங்கேயடா இருக்கிறாய் இப்பொழுது”
என்றெல்லாம் பட படவெனக் கேட்டான். வாசுவோ மனத்திற்குள் “இவன் திமிரைப் பார் என்னை எவ்வளவு ஏளனம் செய்கிறான்”
என்நிலை அவ்வளவுக்கு இவனுக்குத் தெரியாதா? நான் என் வீட்டில் தானே இருப்பேன். இவன் வந்து என்னைப் பார்த்திருக்கலாம் தானே? அதிகமாக பணத்தைப் பார்த்தவுடன் எப்படியெல்லாம் மாறிவிட்டான்.”என எண்ணியபடி மெதுவாக ரகுவைப் பார்த்து புன்னகை பூத்தான் வாசு. பின்

“நான் நலமாகத் தானடா இருக்கிறேன்”என்றான். சிறிது நேர உரையாடலின்பின் தனக்கு வேலை இருப்பதாகக் கூறிவிட்டு வீட்டிற்குத் திரும்பிகனான் வாசு.

அதன் பின் திடீரென்டு ஒரு நாள் வாசுவைத் தேடி வாசுவின் வீட்டிற்கு வந்தான் ரகு. அப்பொழுது ரகு வாசுவிடம் “வாசு எனக்கு அவசரமாக ஒரு வீடு கட்ட வேன்டும். இன்டைக்கே நான் கொழும்புக்குப் போக வேணும். நான் உன்னட்டை காசைத் தாரன். நீ பொறுப்பாய் நிண்டு பார்த்துகொள் உனக்கு விரும்பின மாதிரி கட்டு எனக்குப் பிரச்சினையில்லை. உனக்கு விரும்பின பெயின்டயும் அடி. நான் இரண்டு மாதத்திலை கொழும்பாலை வந்திடுவன். வரும்போது கொழும்பிலிருந்து வீட்டுக்குத் தேவையான பொருட்களை வாங்கி வாரன். இந்தா பிடி காசை” என ஒரு தொகைப் பணத்தை வாசுவின் கையில் திணித்துவிட்டுப் புறப்பட்டான்.

வாசுவும் தனக்குத் தெரிந்த மேஷன்மார்களைப் பிடித்து ஏனோதானோ என ஒரு வீட்டை வெறுப்புடன் கட்டினான். ஆனாலும் அழகாகத்தான் கட்டி முடித்தான்.

“நான் இருக்கும் நிலை தெரிந்தும் என்னை அவமதிப்பதற்காகத்தானே அவர் என்னிடம் வீட்டைக் கட்டித் தரும்படி சொன்னான்.” என தன் மனைவியிடம் பலவாறாக ரகுவைத் திட்டிக்கொண்டிருந்தான் வாசு.

அந்த மாத முடிவில் ரகுவும் கொழும்பிலிருந்து ஊருக்கு திரும்பியிருந்தான். வரும்போது ஏற்கனவே சொன்னது போல வீட்டிற்குத் தேவையான அனைத்துப் பொருட்களையும் வாங்கி வந்திருந்தான். மூன்று நாட்களில் வீடு குடி புகுதலை வைக்கத் தீர்மானித்தார்கள். அதற்குள் வீட்டின் வேலைகளையும் முடித்து பொருட்களையும் ஓழுங்குபடுத்தி முடித்தார்கள்.

வீடு குடிபுகும் நாளும் வந்தது. வாசுவும் அவனது குடும்பத்தைக் கூட்டிக்கொண்டு ரகுவின் புதிய வீட்டிற்குச் சென்றான். வந்து பார்த்ததும் அதிர்த்து போய்விட்டான்.

“என்ன வீடு குடிபுகுதலுக்குகு ஒருவருமே வரவில்லையா? ரகு” என கேட்டபடி வீட்டில் தனித்து இவர்களது வருகைக்காக காத்திருந்த ரகுவிடம் கேட்டான்.
அதற்கு ரகுவோ அமைதியாக, ஆர்ப்பாட்டம் இல்லாத அவசரத்தோடு “என்னடா வாசு, இதுதான் நீவரும் நேரமா? கெதியா உள்ளுக்க வாங்க எல்லாரும். வாங்க பால் காய்ச்சுவம். நல்ல நேரம் முடியப்போகுது” என்று சொன்னான்.

வாசுவும் அவனது குடும்பத்தினரும் ரகுவை அதிசயித்து பார்த்தார்கள்.

“என்னடா ரகு ஒருத்தரும் இன்னும் வரயில்லை. நீ என்னடா எண்டா எங்களைப் பால் காய்ச்ச சொல்றாய் என்ன நடக்குது இங்க?”என ஒன்றும் புரியாதவனாக் கெட்டன்.

அதற்கு ஒரு மெல்லிய புன்னகையுடன் ரகு “டேய் இந்த வீட்டில் இருக்கப்போவது…. நீங்கள் தானேயடா?”பிறகு நீங்கதானே பால்காய்ச்ச வேன்டும் என்றான்.
வாசுவுக்கோ ஒண்டும் புரியவி;ல்லை. திருடனுக்குத் தேள் கொட்டியது போல திரு திரு வென விழித்தான். ரகுவோ ஒருகண அமைதியைத் தொடர்ந்து.

“வாசு உன் நிலைமையை நான் இங்கு வந்த உடனேயே தெரிந்து கொண்டேன். உனக்காகதானடா இந்த வீட்டயே கட்டினன்.”
“உனக்குத்தான் வீடு என்றால் வேண்டாம் என்று சொல்வாய்”
“உனக்குப் பிடித்த மாதிரி கட்ட வேண்டும் என்றதுக்காகதான் உன்னட்ட காசத் தந்து உனக்குப் பிடிச்சமாதிரி கட்ட சொன்னன்”
“என்டைக்குமே நீதான்டா என்னுடைய உயிர் நண்பன்.”
“நீயும் என்னை உன்னுடைய நண்பனா நினைச்சியென்றால் வேண்டாம் எண்டு சொல்லாமல் என்னுடைய இந்தப் பரிசை ஏற்றுக்கொள்.” எனயறான் ரகு.

இதுவரை நேரமும் மௌனித்து நின்ற வாசு ஓடிவந்து ரகுவைப் கட்டியணைத்துக் கொண்டு வாய்விட்டே அழுதுவிட்டான். அன்று தொடக்கம் வாசு ரகுவை விட்டு பிரியவே இல்லை. ஒவ்வொரு நாளும் ரகுவை அப்படியல்லாம் நினைத்ததற்காக தன்னைத் தானே திட்டிக்கொண்டு இருக்கிறான். தான் செய்தது எவ்வலவு முட்டாள்தம் என்று இப்போதுதான் புரிந்தது!

Advertisements

மூன்றாம் வீதி by Vasanthaseelan

“ஆ!”

தாயின் கிள்ளலில் வலியடன் விழித்தான் வினோத். கோபமாக முறைத்துக் கொண்டிருந்த தாயின் முகத்தைப் பார்த்து அலங்க மலங்க முழித்தான்.

“சனியனே பத்துக் கழுதை வயசாகுது இன்னமும் பாயிலயே மூத்திரம் பேஞ்சி கொண்டு…. எழும்படா!”

அவன் அப்போதுதான் தெப்பலாக நனைந்திருந்த சாரத்தின் ஈரத்தை உணர்ந்தான். மெதுவாக சிணுங்கியபடி எழுந்தான். சாரம் இல்லாததால் ஒரு காற்சட்டையை அணிந்தான். திரும்ப வந்து படுக்கையில் விழப்போனான்.

“டேய்… என்ன படுகிறாய் நாலரையாய் போச்சுது இப்ப படுத்திட்டு அஞ்சு மணிக்கு எழும்பப் போறியா? இப்பவே போய்ப் படி!”

மறுபடியும் சிணுங்கியபடி மேசைக்கு போனான். ஐந்தாம் ஆண்டு புலமைப்பரிசில் புத்தகத்தை எடுத்து முன்னால் வைத்துக் கொண்டான். மேசை விளக்கின் சுவிட்சைப் போட்டான் அதன் பளீர் வெளிச்சம் புத்தகத்தின் மீது விழுந்தது. சற்று நேரத்திலேயே அதன் மீது அவன் தலை விழுந்தது. வீணீர் புத்தகத்தை நனைத்தது.

ழூ ழூ ழூ
“எங்கயடி இந்த சீப்பை வைச்ச நீ?”

கண்ணாடி முன் நின்று விஜயன் கத்தினான்.

“கண்ணாடி தட்டிலதானே இருந்தது! வடிவாய் பாருங்க!”
சமையலறையிலிருந்து பதிலுக்கு கத்தினாள் யாழினி.

“வடிவா பாத்திட்டன். இங்க இல்ல!” என்றான் அழுத்தமாக.
“நான் இங்க சமைக்கிறதா? இல்ல, உங்கட சிப்பை தேடிக் கொண்டிருக்கிறதா?
வினோத்துக்கு ஸ்கூல் வேனும் வரப்போவது! உங்களோட பெரிய கரைச்சல்!”
வினோத் உள்ளை அவசரமாக சீருடை அணிந்து கொண்டிருந்தான். அவனது தங்கை மேசையில் மீது ஏறி அவனது புத்தகங்களை எடுக்க முயற்சித்தக் கோண்டிருந்தாள். யாழினி அவசரமாக முன்னறைக்கு வந்து கண்ணாடித் தட்டில் பேப்பருக்கு கீழை மறைந்திருந்த சீப்பை எடுத்து கணவனிடம் கொடுத்தாள்.

“கொஞ்சம் பேபப்பரை தூக்கிப் பார்த்தான். கோபி நின்றான். இவனும் கோபியும் நண்பர்கள் மட்டும்மல்லாமல் தொழிலிலும் பங்காளர்கள். விஜயன் ஒரு போட்டோகிராபர். இன்று ஒன்பது மனிக்கு ஒரு கல்யான வீட்டிற்கு செல்ல வேண்டும்.

“கொஞ்சம் பொறடா. உள்ளை வந்து இரு! இந்தா…. வெளிக்கிட்டிருவன்.”
கோபி உள்ளை வந்து அமர்ந்தான்.
“என்னடா, உன்ர மகன் நேற்று சைக்கிள் ஓட்டிகொண்டு போறதப் பார்த்தேன்!”
“சைக்கிளா? டேப், வினோத்! உனக்கு எத்தனை தடவடா சொல்றது சைக்கிள் பழகிறன் எண்டு சொல்லிக் கொண்டு ராணியக்காட சைக்கிள் எடுத்துக் கொண்டு ஓடாதடா எண்டு!
அவருக்கு இப்ப சைக்கிள் ஓட்டம் தான் தேவைப்படுது. இந்த முறை ஸ்கொலசிப் எழுதப் போறன் என்ட நினைப்பிருக்கா?”

அப்பாவின் திட்டலை வாங்கியபடி தலை நிமிராமல் சப்பாத்தை அணிந்து கொண்டிருந்தான் வினோத்.

“அட, நீ என்னடா அக்கறையே இல்லாம இருக்கிறாப்? ஸ்கொலசிப்புபுக்கு அவனவன் மக்களை விழுந்து விழுந்து படிப்பிக்கிறான். என்ர மகள் போன வருசம் எடுத்து பாஸ் பண்ணினவள் தெரியும் தானே! நூற்று எண்பத்தி எட்டு! எத்தனை ரியூசன் அனுப்பியிருப்பன். வீட்டிக்கே வந்து ஒரு டீச்சர் படிப்பிச்சவ. ஆனா எனக்கேண்டால் இவனப் பார்த்தா சந்தேகமாக்கிடக்கு!”

என்று நக்கலாக வினோத்தைப் பார்த்த கோபி,
“வினோத், உனக்கு போன எச்சாமில தமிழில எவ்வளவடா?” என்றான்.
தயக்கமாய் நிமிர்ந்த வினோத்,“அறுபத்தி எட்டு” என்றான்.
“கணிதம்?”
“முப்பத்தி ஏழு!”
அதானே பார்த்தன்! ஆங்கிலம்?”
“இருப்பத்து மூன்று”
“பார்த்தியா மார்ச்சை, இதுக்குத்தான் சொன்னேன். இப்பிடியே விட்டிட்டாய் என்றால் பெயில் ஆகிட்டுததான் வந்து நிற்பான். உன்ர மானம் தான் போகும்!”

விஜயன் எரிச்சலும் வினோத்தை முரைத்துப் பார்த்தான். வினோத் தலை குளிந்து கொண்டான். திடீரென விஜயன் கத்தினான்.

“யார், என்ட கமாராப்பையை எடுத்தது…?”
“ஏனப்பா, ஏன்?”
இஞ்ச வந்து பார், கமரா லென்ஸ் உடைஞ்சு கிடக்கு! நாசமாப் போச்சி!”
ரதி மெதுவாக முன்னறைக்கு வந்தாள்.
“இவன் வினோத்துதான் நேற்றிரவு உங்கட கமராவ எடுத்து ஆராய்ஞ்சு கொண்டிருந்தவன்!”
வினோத்துக்கு நடுங்க ஆரம்பித்தது.
“ஓமப்பா, அண்ணாதான் உங்கட கமராவ எடுத்து போட்டோ பிடிக்கப் போறன் எண்டு சொன்னவன். நல்லா அடி போடுங்கப்பா!” என்றாள் தங்கை.
“டேய், ஏன்ர என்ர கமராவ எடுத்தனி? உனக்கு எத்தன தடவை சொல்லியிருக்கிறன்?
ஊமைக் கொட்டாள் மாதிரி இருந்து கொண்டு குழப்படி! வாடா இஞ்ச!”
“இரண்டு அடி போடடா, இல்லாட்டி இவன் திருந்தமாட்டான்.” இது கோபி.
விஜயன் சுவரில் மாட்டியிருந்த பிரம்பை எடுத்து அவனுக்கு வெளுக்க ஆரம்பித்தான்.
சற்று நேரத்தில் வாசலில் பாடசாலை வேன் சத்தம் கேட்டது.
“வேன் வந்திட்டுது, விடுங்கப்பா அவன!”
வினோத் அறைகுறையாய் அடி வாங்கிய கையோடு பையை எடுத்துக் கொண்டு வாசலுக்கு ஓடினான் அதிலிருந்து விழுந்த சில சித்திரப் பேப்பர்களை கவனிக்காமல்…
“டேய், சாப்பாட்டை எடுக்காமல் போறாய்!”
அம்மாவின் குரல் எட்டுவதுக்குள் வேன் புறப்பட்டடு விட்டது. விழுந்த காகிதங்களில் ஒன்றில் இருந்து ஒரு சிறுவனின் முகம் அவர்களை பரிதாபமாக பார்த்தது.

ழூ ழூ ழூ
வேனுக்குள் ஏறிய வினோத் டிரைவருக்கு பின்னால் இருந்த சீட்டில் அமர்ந்து கொண்டான். பாடசாலை தொடங்க நேரம் இருந்தது. ஆனால் இந்த வேன் பத்து இடங்களுக்கு சென்று இருபது பிள்ளைகளை ஏற்றித்தான் பாடசாலைக்கு செல்லும். கொஞ்சம் கொஞ்சமாக வேனில் ளெ;ளை சீருடைகளிள் எண்ணிக்கை அதிகரிக்க ஆரம்பித்தது.
வினோத் தன் கண்ணீரைத் துடைத்தான். அப்படியும் மீறி வந்த கண்ணீரின் ஊடாக நகரில் பரபரப்பான நகர்வை கலங்கலாக பார்க்க ஆரம்பித்தான்.
“டேய், உன்னை தாண்டா!”
தோளில் கை விழந்தும் திருக்கிட்டுத் திரும்பினான். ஓர் உயரமான பருமனான மாணவன் நின்றான். அவன் பத்தாம் ஆண்டு படிக்கிற கணேஸ்.
“எழுப்படா, நாங்க நிற்கிறம், நீ பெரிய துரைமாதிரி இருக்கிறாய் என்ன, எழும்படா!”
“ஏன்? இதுதான் வழமையா இருந்து வாற சீற்!”
“பெரிய இவன்,ரூல்ஸ் கதைக்கிறியா,? எழும்புடா!”
அவனை அடிப்பது போல நெருங்கி வந்தான் கணேஸ். வினோத் மெல்ல எழுந்தான். டிரைவர் இதனை கண்ணாடியில் பார்த்தவாறு வாய்க்குள் சிரிப்பதைக் கண்டான்.
அவமானம் துக்கமாக மாறி தொண்டைக்குள் சிக்கிக் கொண்டது.

ழூ ழூ ழூ
வேன் பாடசாலை வாசலிலிருந்து சற்றுத் தள்ளி நின்றது. மாணவர்கள் அதிலிருந்து உதிர்ந்தார்கள். எல்லோரும் வீதிக்கு குறுக்காக தாறுமாறாக ஓடிக் கடக்க அவன் மட்டும் மஞ்சள் கோட்டுக்கு அருகில் வந்து காத்திருந்து கடந்தான். அந்தப் பக்கம் ஒரு கிழவி ஒரு பெரிய பேட்டியை காலடியில் வைத்துக்கொண்டு அவனுக்காகவே காத்திருப்பது போல நின்றாள்.

“தம்பி, மோன, இந்தப் பெட்டிய ஒருக்கா அந்தக் கடை மட்டும் கொண்டு வந்து தாடா! பாட்டிக்கு முதுகுப் பிடிக்கல குனியவே ஏலாமக் கிடக்கு.”
பாடசாலைக்கு ஏற்கனவே நேரமாகிவிடடது. ஒரு கணம் தயங்கினான். பெரியவர்களுக்கு உதவ வேண்டும் என்று ராகவன் சேர் சொன்னது ஞாபகம் வந்தது. தலையாட்டியபடி பெட்டியைத் தூக்கினான். கொஞ்சம் கனமாகத்தான் இருந்தது. மூச்சுப் பிடித்தபடி தூக்கிக் கொண்டு போனான். பெட்டியை இறக்கி வைத்ததும்

“மெத்தப் பெரிய உபகாரம்….”
என்று கிழவி சொல்ல ஆரம்பிப்பதற்குள்
“நேரம் போயிற்று, நான் வாறன்!” என்றபடி பாடசாலையை நோக்கி ஓடினான்.

ழூ ழூ ழூ

ஏற்கனவே காலைக் கூட்டம் ஆரம்பித்து அதிபர் பேசிக் கொண்டிருந்தார். பூட்டப்பட்ட கேற்றுக்கு வெளியே தாமதமாய் வந்ததற்கான சிறப்புப் பரிசிகனை வாங்குவதற்காக காத்திருந்த மாணவர்களுடன் இணைந்து கொண்டான். கூட்டம் முடிந்ததும் ராகவன் சேர் நீண்ட பிரம்புடன் சிரித்தபடி வந்தார். வரிசையாக விழ ஆரம்பித்தது. சொல்லப்பட்ட காரணங்கள் சாட்டுக்களாகவே எடுக்கப்பட்டன. இவனைப் பார்த்ததும்

“நீயுமா, ஏனடா பிந்தி வந்தனி?” என்று அதட்டினார்.
“அது வந்து…. வந்து”
என்று அவன் முடிப்பதற்குள் சடார், சடார் என்று விழுந்தன. தடவியபடி வகுப்பிற்கு ஓடினான்.

ழூ ழூ ழூ
வகுப்பில் கடைசி வரிசையில் கடைசியாக அமர்ந்திருந்தால் வினோத். தமிழாசியர் இடாப்பு போட்டு முடிந்ததும்,
“பிள்ளைகளா, இந்த நாசமாப் போன நோட்ஸ் ஒப் லெசனை நான் எழுதி முடிக்க சேணும் நீங்க அதுவரைக்கும் சத்தம் போடாமல் வேற ஏதாவது படிக்க!” என்றார்.

மாணவர்கள் படிப்பதைத் தவிர மற்ற வேலைகளை பார்க்க ஆரம்பித்தார்கள். சற்று நேரத்தில் பியோன் வந்து சேர். “நோட்ஸ் ஓப் லெசனை’ உடுத்துக் கொண்டு அதிபர் உங்கள ஓபீசுக்கு வரட்டாம்” என்று சொல்லிவிட்டு போனான். “ம்….. சரியாப் போச்சு, நான் போயிற்று வாறன். மொனிற்றர், கதைக்கிறவங்களின்ர பேரெல்லாம் எழுதி வை!” என்று வெளியேறிப் போனார்.

மொனிடற்றர் சோக்குடன் கரும்பலகைக்கு அருகில் போனதும் வகுப்பு கப்சிப்பானது. வினோத் எதனையோ வாய்க்குள் சொல்லிச் சொல்லி பாடமாக்க ஆரம்பித்தான. கதைத்தவர்கள் ஓரிரு பெயர்கள் எழுதப்பட்டன. பக்கத்தில் இருந்த குழப்படிக்கு பெயர்போன முகுந்தன் தன் பெயர் எழுதப்பட்டதும் சத்தமாகச் சிரித்தனர்.

“இனி நான் கதைக்கலாம்!”

வினோத் எதையும் கவனிக்காமல் மனனம் செய்யும் காரியத்திலேயே கண்ணாய் இருந்தான்.

“ஏ…! அசோக மன்னா! நீ இந்தப் போரின் மூலம் எதனை வென்று விட்டாய்? மாபெரும் நாட்டையா? மங்காத புகழினையா? ஆழியாத செல்வத்தினையா? இல்லை. இல்லவை இல்லை! நீ வென்றது பிணங்களை! வெரும் பிணங்களை! வெரும் பிணங்களை… ஆம்! வெரும் பிணங்களையே வென்றாய்! உன் போர் வெறியினால் நாடு பிடிக்கும் ஆசையினால் அயல் நாடுகளில் வாழ்ந்த மக்கள் மட்டுமல்ல, உன் நாட்டு மக்களும்தான் பேரழிவை சந்தித்துள்ளனர். எத்தனை அன்னையர் தம் அருமை மக்களை இழந்தனர்! எத்தனை விதவைகள்! எத்தனை அனாதைகள்! இவை எல்லாம் உன் தனி ஒருவனின் புகழ் பெரும் சுயநல வெறியினால்! இரு தேவையா என சிந்தித்துப் பார், நன்றாக சிந்திக்குப் பார்! மனிதர்கள் சந்தோஷமாக வாழ எது தேவை என்று சிந்தித்துப் பார்!”

“டேய், வினோத்… என்னடா முணுமுணுக்கிறாய்” என்றான் முகுந்தன்.

பதில் சொல்லாமல் இருந்த வினோத்தைக் கிள்ளினான். வினோத் வலியில் கத்த அடுத்ததாக அவனது பெயரும் எழுதப்பட்டது. முகுந்தன் மறுபடியும் சத்தமாக சிரித்தான். ஆசிரியர் திரும்ப வந்ததும் வினோத் உட்பட பெயர் எழுதப்பட்ட அனைவரும் சுளிர் சுளிர் என வாங்கிய பின் வெலியில் முழந்தாளில் இருத்தப்பட்டனர்.

ழூ ழூ ழூ
நல்ல வேளையாக நாதா சேர் அவனை உடனடியாக வரச் சொல்லியிருந்தனர். முழந்தாள் வலியிலிருந்து தற்காலிகமாக கிடைத்த விடுதலையுடன் ஆசிரியர்களின் அறைக்கு ஓடினான். இடையிலேயே வேகமாக வந்த ராதா சேர் அவனை நிறுத்தி, “என்ன எல்லாம் பாடமாக்கிவிட்டாயா?” என்றார்.

அவன் வேகமாக தலையாட்டினான்.
“சரி, வா சூப்பர நடிக்க வேணும், சரியா?”
அவரது வேக நடைக்கு அவனால் ஓடித்தான் சமாளிக்க முடிந்தது. ஒன்று கூடல் மண்டபத்திற்குள் நுழைந்தார்கள். மேடையில் ஓர் ஆசிரியர் சில மாணவர்களுகக்கு நாடகம் பயிற்றுவித்துக் கொண்டிருந்தார். ஒரு மாணவன் நின்று திக்கத் திக்கி ஏதோ சொல்லிக் கொண்டிருந்தான்.

“ஏ…! அசோக மன்னா…!”
வினோத் திடுக்கிட்டான்.
“வினோத், இது உன் வசனமல்லவா? அவன் ஏன் சொல்லிக் கொண்டிருக்கிறான்? இரு, வாறன்!” என்றபடி ராதா சேர் மேடையை நோக்கி போனார்.

வினோத் காத்திருப்பான். சேர் போய் அந்த ஆசிரியருடன் கடுமையாக விவாதிப்பது தெரிந்தது. அவர் ஒரு முறை வினோத்தை திரும்பி பார்த்து விட்டு ராதா சேரின் தோளில் தட்டி ஏதோ சொல்லி அனுப்பினார். திரும்பி வந்த சேரின் முகத்தைப் பார்த்த உடனேயே அந்த புத்த பிக்கு கதாபாத்திரம் அசோகன் நாடகத்தில் தனக்கு கிடைக்கப்போவதில்லை என்று வினோத்திற்கு புரிந்து விட்டது.

“வினோத், என்னடாப்பா செய்யிறது? அந்தப் பொடியன் யாரோ டெக்டரின் மகனாம். அந்த டொக்டரே வந்து இந்த நாடகத்தில் தன் மகன் நடிக்கவேணும் எண்டு அதிபரிட்ட கதைச்சவராம். நீ கவலப்படாத, உனக்கு வேற நாடகத்தில வாய்ப்புத் தாறன், என்ன?”

வினோத் ஒன்றும் சொல்லாமல் நடந்தான். ஏமாற்றத்தை விழங்க நினைத்தான்.
முடியவில்லை. கலங்கிய கண்ணை சேர் பார்த்து விடாமல் இருக்க
“நான் வகுப்புக்கு போறன் சேர்” என்று ஓடினான்.

வகுப்பில் வரலாறு டீச்சர் வந்திருந்தார். “எங்கடா போனனீ?” என்றார். “ராதா சேர் கூப்பிட்டவர், நாடகத்துக்கு!” மொனிற்றர் முந்திக் கொண்டான்.
“நாடத்திற்கா, அவருக்கு வேற வேலயில்ல! அவர் கூப்பிட்டா… இப்ப என்ன பாடம்?
வரலாறு! என்ர பாடத்துக்கு பெல்லடிச்சா நீ வகுப்பில இருக்க வேணுமா இல்லையா?”
பெருமூச்சுடன் தலையாட்டினான். நடக்கப் போவது புரிந்து விட்டது.
“வா… உங்களுக்கு என்ர பாடம் எண்டால் இளக்கமாப் போச்சுது!”
வெளுவைகள் விழுந்தன.

ழூ ழூ ழூ
பாடசாலை முடித்த பெல்லடித்ததும் மாணவர்கள் ஜெயிலிலிருந்து தப்பும் கைதிகள் போல விழுந்தடித்துக் கொண்டு ஓடினார்கள். வினோத் பொய் தனது வேனில் அமர்ந்து கொண்டான்.

“டேய், உனக்கென்ன கொழுப்பா? இந்த சீற்ல நீ இருக்கக் கூடாது நான்தான் இருப்பன் எண்டு காலம உனக்கு சொன்னதை மறந்திட்டியா?”
முகுந்தன் உறுமியபடி நின்றான்.
“எழும்புடா….!”
அவனுடன் இருந்த மற்ற மாணவர்கள் சிரித்தார்கள். வினோத் மெல்ல எழும்பி நின்றான். கணேஸ் வெற்றிப் பெருமிதத்துடன் போய் அமர்ந்து கொண்டான். சற்று நேரத்தின் பின் எதையோ தேடியவன்,
“டேய், உன்ர பேனையைத் தா!” என்றான் வினோத்திடம் கையை நீட்டியபடி
வினோத் ஒன்றும் சொல்லாமல் நிற்க,
“டேய் உனக்கென்ன காது செவ்டா? பேனையைத் தாடா!” என்று அதட்டினான்.
“தாறன்!”
வினோத் தன் பையிலிருந்த பேனையை எடுத்து அதன் மூடியைத் கழற்றினான். பின் நீட்டிக் கொண்டிருந்த கணேஸின் உள்ளங்கையில் அப்பைனையின் கூரான பகுதியால் ஓங்கிக் குத்தினான்.
பேனை கூர் வழியாக சிவப்பாக ரத்தம் கொப்பளித்தது.
கணேஸ் வலி தாங்காமல் கத்தினான்.
“ஆ!”

தீபம் அணைந்தது….. by V. Narmitha

அது ஒரு நிலாக்காலம். ஆனால் அந் நிலாக் காலத்தை ரசிக்கவோ அல்லது நிலாவெலிச்சத்தை அனுபவிக்கவோ சிறுபிராணி கூட இல்லையெனலாம். அனைவரும் தத்தமது உயிரைக் காப்பாற்றிக் கொள்வதில் மட்டுமேகுறியாக இருந்தனர். ஆம் அது இரத்தம் ஆறாக ஓடிக் கொண்டிருக்கும் போர்க் காலம். பசியால் கதறும் குடிந்;தைகளின் அழகுரல்களும், உறவினரைக் காணாது அல்லல்ப்படும் உறவுகளின் கூக்குரலும் அப் பிரதேசமெங்கும் எதிரொலித்தன. அம்மை நோயால் பாதிக்கப்பட்ட ஒரு பெண்ணனைப் போல தன் மேற்பரப்பெங்கும் குண்டு மழை பொழிந்த காரணத்தால் குண்றும் குழியுமாக இருந்;தாள் பூமித்தாய். ஒவ்வொருத்தரும் அங்கொன்றும் இங்கொன்றுமாய் ஓடிக் கொன்டிருந்தனர். எங்கே எப்பொழுது குன்டுமழை பொழிந்து எத்தனை உயிர்களைகாவு கொள்ளுமோ என்ற ஓர் பெரிய அச்சத்துடனேயே ஒவ்வொரு நிமிடமும் என் வினாடியும் நகர்ந்துகொன்டிருந்தது.

கவியும் இக் கஷ்டமான சூழ்நிலையில் தத்தளித்துக் கொண்டிருக்கும் ஒருத்தி. ஏற்கனவே நடந்து முடிந்த ஒரு போரில் தனது அன்புத் தந்தையை பறிகொடுத்தவள் அவள். இப்பொழுது நடக்கும் இந்தக் கொடிய யுத்தத்தில் யாரையும் இழந்துவிடக் கூடாது என்று தினம் தினம் ஆண்டவனை வேண்டிக் கொண்டாள். இன்னும் கூட அப்படித் தான்.

“டுமீல்” என்றொரு பயங்கரமான சத்தம் ஆனால் அவர்கனளின் காதுகளிற்கு மிகவும் பரிச்சமான ஒரு சத்தம் கூடாருத்துக்கு அருகிலேயே கேட்டது. கவி தனது தொழுகையில் இருந்து திடுக்கிட்டு களைந்தவளாய் தன் தாயையும் தம்பியையும் நோக்கி வேகமாக ஓடினாள்.

பதுங்கு குழியில் பாதுகாப்பாக இருந்த தாயும் தம்பியும் இவளைக் கண்டவுடன் நிம்மதிப் பெருமூசெறிந்தனர்.

“உள்ளுக்கவாம்மா ஒரே செல் சத்தமாக் கிடக்கு பக்கத்திலதான் எங்கயோ விழுந்திட்டுப் போல கடவுளே ஏன் எங்கள இப்பிடிக் சொதிக்கிறாய்…”
ஏன புலம்பத் தொடங்கினார் கவியின் அம்மா….
“இல்ல அம்மா அது எங்கயோ கொஞ்சம் தூரத்ததான் வெடிச்சிருக்கு நீங்க ஒன்டுக்கும் யோசிக்காதிங்க” என கூறியவாறு பதுங்க குழியில் இறங்கி பாதுகாப்பாக அமந்து கொண்டாள்.
இப்படியான சம்பவங்கள் இன்று மட்டுமல்ல நான்;கு ஐந்து மாதங்களாக நடந்துகொண்டே தான் இருக்கின்றன.
ழூ ழூ ழூ ழூ ழூ ழூ ழூ
ஆம் கவியும் அவளின் அன்புக் குடும்பமும் பச்சை வயல்கள் முற்றும் சூழப்பட்ட எந்த விதத்திலும் குறை கூற முடியாத அளவுக்கு சிறந்து விளங்கிய விவசாய பூமியான நெடுங்கேணி பகுதியில் ஓர் சிறிய வீட்டில் அமைதியாக வாழ்ந்தவர்கள் தான். அமைதியான காட்டில் புயல் இடிப்பதை போன்ற தமது தந்தையை 98 காலப்பகுதியில் இடம் பெற்ற ஒரு குண்டு தாக்குதலின் போது இழந்ததன் பிற்பாடு அடுத்தவேளை உணவுக்கே வழி தெரியாமல் திண்டாடியபோது கவி தனது உயர் படிப்பைக் கைவிட்டு ஓர் அலுவலகத்தில் வேலைக்குச் சேர்ந்தாள். அதன் பிற்பாடு அவர்களது குடும்ப நிலை வழைமக்குத்திரும்ப நிம்மதியான ஓர் வாழ்வையே வாழ்ந்தனர்.

கவிக்கு இரண்டு கனவுகள் தான், தன் தாயை எவ்விதமனக் கவலையும் இன்றிபாதுகாக்க வேண்டும். தன்னால் தொடர முடியாத இடையிலே நின்று போனஉயர் கல்வியை எவ்வித இடையுறும் இன்றி தன் தம்பி கற்கவேன்டும் என்பதே தனக் கொன்று ஒருஆசையைக் கூட மனதில் வரவழைத்துக் கொள்ளாதவள் கவி. இவ்விருகனவுகளையும் ஓரளவு இல்லை. கணிசமான அளவு நிறைவேற்றுவிட்டாள். ஆம் அவளது அன்புத் தம்பி கொழும்புப் பழ்கலைக் கழகத்தின் சட்டத் துறை மாணவன். இவ் மாதம் அவனது பட்டமளிப்புவிழா முடிந்துவீட்டிற்கு வந்தான்.
வந்தவன், “அக்கா அக்கா எங்க நிக்கிறீங்க?”

“ஏன் தம்பி இங்கதான் நிக்குறன் ஏன் வந்து முகம் கூட கழுவாமல் என்னத் தேடுறாய்…?”

“அக்கா எனக்கு பட்டமளிப்பு விழா முடிஞ்சுட்டு வாற கிழமை புதுக்குடியாருப்புல போய் வேலைல சேரனும். பிறகு பாருங்கோ உங்கள் ரெண்டு பேரையும் எப்படி மகாரானிமாரி நடத்துறன் எண்டு…”கவி தனக்குள்ளேயே மகிழ்ந்தவாறு தம்பியை ஓடிப்டிபாய் அனைத்தாள், அவளின் ஆசைத்தம்பி இனி ஒரு சட்டத்தாணி என்பதில் கொள்ளை இன்பம் அவளுக்கே.

இந்தநேரத்தில் தான் இக் கொடுரமான இடம்பெயர்வும் நடந்தது. கடவுள் ஏன் இவ்வாறு எங்களை சோதிக்கிறான். ஏன நொந்தவாறே தமது சொந்த ஊரை விட்டு முள்ளிவாய்க்காலில் ஒரு கட்டாந்தரையில் மக்களோடு மக்களாக சிறிய கூடாரம் ஒன்று அமைத்து வசிக்கின்றனர்.

இதுவும் எத்தனை நாளுக்கோ என எண்ணிக் கவலை கொண்டாள் கவி. ஏனிந்த பாழாய்ப் போன யுத்தம். ஒரு இனத்தை அழிக்க ஏன் இன்னோரு இனம் இவ்வளவு முனைப்பாக இருக்கின்றது. அன்று மண்ணாசையின் விளைவாக ஒரு பாரத யுத்தம் நடந்தது. இன்னும் மண்ணாசைக்காகவும், இன வெறியாலும் இன்னொரு யுத்தமா? கடவுளே என் அம்மாவையும், தம்பியையும் எப்படியாவது காப்பாற்று, இந்தக் கொடிய யுத்தத்திலிருந்து எப்படியாவது அம் மக்களைக் காப்பாற்று என இறைஞ்சினாள். ஆனால் அவ் இறைவனாள் தான் இவ் யுத்தத்தை தடுக்க முடியாது போய் விட்டதே.

ழூ ழூ ழூ ழூ ழூ ழூ ழூ

சிறிது நேரத்தின் பின்னர் ஒரு சிறிய கவி மெல்ல வெளியே எட்டிப் பார்த்தாள். எல்லோரும் அவ் விடத்தைவிட்டு நகர்ந்துகொண்டிருந்தனர். உடனே கவியும் தனது தாயையும் தம்பியையும் அழைந்தவாரு கூடாரத்தைப் பிரித்தும் பிரிக்காமலும் தமது சில அத்தியாவசிய உடைமைகளை மட்டும் எடுத்தபடி மக்களோடு மக்களாக நடக்கத் தொடங்கினர்.

மாத்தளன் வரை சென்ற அவர்களது அப்பயணம் அங்கேயே ஸ்தம்பித்தது.

“இங்கயே இருப்பம் இஞ்ச சேல் வராது போலகிடக்கு”

எனக் உறியவாறு பலர் கூடாரத்தைக் கூட சரிப்படுத்தாது தம்முயிரைக் காப்பாற்றிக் கொள்ள உதவும் பதுங்;குகுழியைதொட்டத் தொடங்கினர்.

கவியும் தம்பியும் இணைந்து அவர்களுக்கு போதுமான ஒரு பதுங்குகுழியைதெட்டிவிட்டு கூடாரத்தை சரிப்படுத்தினார். அப்பொழுது நிவாரணம் வழங்கப்படுவதாக கூறி பலர் செல்லத் தொடங்கிய போது தமது உணவுத் தேவையைகருத்திற் கொண்டுகவியும் செல்லத் தயாரானாள்.

“நீ போக வேனடாம் கவி பேசாம இரு” என தடுத்தாள் அவள துதாய்.

“இல்ல அம்மா உதுல கிட்டத்தான் பிறகு சாப்பாடுக்கு என்ன செய்ய எங்களிட்டயும் ஒண்டும் இல்லயே டக்கென்டு போட்டுவாறன் நீங்கள் தம்பியோட இருங்கோ” எனக் கூறியவாறு குடும்ப அட்டயை எடுத்தபடி வெளியேவந்த கவி தன் தாயிடம் இருந்தவிடைபெற்று இரண்ட மூன்று அடிகள் தான் நடந்திருப்பாள். ஒரு பெரிய சத்தம் கவிக்கு மிக மிக அருகிலேயே கேட்டது. அப்படியே அசைவற்று உணர்வற்று கீழே விழுந்தாள். அவள் சிறிதுநேரத்தின் பின்னர் அவள் ஒருபாயில் உயிரற்ற ஜடமாக படுக்கவைக்கப்பட்டிருந்தாள். அவளது அம்மா தலையிலே பலமாக அடித்தடித்து அழுது கொண்டிருந்தாள். தம்பி கண்களில் கண்ணீர் பழையாகப் பொழிய “அக்கா அக்கா”எனக் கதறிய படி கவியை எழுப்ப முயற்சி செய்து கொண்டிருந்தான். ஆனால் கவியோ யாராலும் தட்டி எழுப்ப முடியாத ஓர் உயிர் சென்றுவிட்டாள்.

ஆம், இனி அவளுக்கு ஒரு சிறிய குன்டுச் சத்தமும் காதில் விழாது. தன் தாயின் ஒப்பாரியும், தன் அன்புத் தம்பியின் கதறலும் கூட காதில் விழவே விழாது. அவள் போய் விட்டாள். அக் கொரே யுத்தபூமியில் தினம் வாடிவிழும் பூக்களில் பூவாக, தினம் தினம் அனையும் தீபங்களில் ஒருதியாக, தீபமாக அவள் அணைந்து போய் விட்டாள்.
– முற்றும் –

அறிந்து அணுகு (சமூக நோக்கு) by T. Thevikaran

தொலைபேசியில் தனது நண்பன் சொன்ன (தன் வாழ்வை காரிருள் சூழ்ந்தது போன்றதான) அந்த செய்தியைக் கேட்டவுடன் அவளது உடல் நடுங்கி நாவரண்டு கணகள் நீர் இரைக்க கையில் இருந்த தொலைபேசி கை நலுவி தரையில் விழுந்தது கூட அறியாதவளாய் வெக்கமுற்று தலை தரையைத் தொட வீழ்ந்தாள் மாலினி. அவளின் கூந்தல் முகத்;தை மூடி தரையில் முகத்திற்கு முப்புரமாக பரந்து கிடக்க கண்களில் இருந்து பெருகிய கண்ணீர் வெள்ளம் அந்த கூந்தலை நனைத்தது.

அவள் ஆறுமாதங்களுக்கு முன்னர் தனக்கு வந்த ஒர் புதிய இலக்க தொலைபேசி அழைப்பை நினைவில் மீட்டுப் பார்க்கின்றான். “ஹலோ நான் சந்;தோஸ் கதைக்கிறன் தற்போது எனது தாய்கொடுமையான நோய்க்கு உட்பட்டு அவசர சிகிச்சைப் பிரிவில் அனுமதிக்கப்பட்டிருக்கின்றார். அவளுக்கு யூ குறுப் இரத்தம் வேண்டும்மென வைத்தியர்கள் சொல்ராங்க நான் நிறைய வைத்திய சாலைகளில் விசாரித்த போது நீங்கள் இதற்கு முதல் ஒரு வைத்தியசாலையில் இரத்தம் கொடுத்து உதவி இருப்பதனையும் உங்களது இரத்தத்தின் குறுப் யூ என்பதனையும் கேள்விப்பட்டேன். அவ்வாறாக எனது தாய்க்கும் இரத்தம் கொடுத்து உதவி செய்ய முடியுமா? என அந்த புதிய இலக்கத்தில் இருந்து அழைத்த இளைஞன் கூறினான். அதற்கு அவள் “சொறி என்ட பிளட் குறுப் யூதான் ஆனால் நான் யாருக்கும் பிளட் எந்த கொஸ்பிட்டல்லையும் கொடுக்கவில்லை நீங்க றோங்க கோல் பண்ணிடிங்க”எனக் கூறினான்.

“பிளிஸ் இப்படிச் சொல்லாதிங்ன எப்படியாவது உதவி செய்யுங்க என்ட இம்மாட உயிரைக் காப்பாற்றுங்க”என அழதவர்கள் கதைப்பது போலவே பரிதாபக் குரலிள் கெஞ்சிக் கேட்டான் சந்தோஸ். “ஐயோ பிரதேர் நான் யாருக்கும் பிலட் கொடுக்கவும் இல்ல எனக்கு அப்படி ஐடியாவும் இல்ல”என மெல்லிய குரளில் பொறுiயாக கூறினான். “அப்படிச் சொல்லாதீங்க பிலிஸ் எப்படியாவது உதவி செய்யுங்க பிலிஸ் பிலிஸ்”என மிகவும் இறங்கி பரிதாபத்தின் உச்சத்திற்கே அவனது குரள் போனது. “உங்களிற்கு கதைக்கிறது விளங்குதில்லையா? பிளிஸ் போன வையுங்க”எனச் கூறி அழைப்பை துண்டித்தான். சற்று கோபமடைந்தவனாய்.

மாலினி 21 வயதுக் கொண்ட ஓர் அழகானவள். தற்போது க. பொ. தர உயர்தர பரீட்சை எழுதி முடிவடைந்த நிலையில் அரச தொழில் நுட்பக் கல்லூரியில் சனி மற்றும் ஞாயிறு தினங்களில் கணினி கற்கை நெறி ஒன்றினை மேற்கொன்டு வருகின்றாள். ஒரு சாதாரண குடும்பத்தில் பிறந்த அடக்கமான பெண். வீட்டில் பெற்றொருக்கு ஒரேயொரு பிள்ளை அதனால் செல்லமாக வளர்ந்தவள், எதையும் இலகுவில் நம்பும் உள்ளம் கொன்டவள். மாலினியின் தோற்றம் சிரித்தால் குழிவிழும் கன்னங்கள், வெள்ளைத்துணியில் கரும் புள்ளி பட்டாற் போல கீழ் உதட்டின் இடப்பக்கம் இருக்கும் இரட்டை மச்சம், அரை வெறிகாரனின் கண்கள் போன்ற பார்போரை வெறி ஏற்றும் இரு கண்கள், மீன் குமிழ் போல ஆடைக்கு மேலே உயர்ந்திருக்கும் மார்பு, நடக்கும் போது முறிந்துவிடுமோ என என்ன நினைக்கும் ஒடுங்கிய இடை என மாலியின் தோற்றம் அனைவரயும்; ஈர்க்க கூடியதாகவே இருக்கும்.

அதே நாளில் மறுபடியும் இரத்தம் கேட்டு கெஞ்சிய அந்த இளைஞனின் அழைப்பு பல தடவைகள் மீண்டும் மீண்டும் மாலினியின் தொலைபேசியை நச்சரித்தும் கொன்டிருந்து. ஆயினும் அவள் அழைப்பை துண்டிக்கவும் செயிதாள் ஆனாலும் அவனது அழைப்பு மறுநாளும் தொடர்ந்து கொண்டேயிருந்தது. இத்தோடு அவனிடம் இருந்து ஒரு குறுந்தகவலும் அவனது தொழைபேசிக்கு வந்தது. “உங்களை டிஸ்டொப் பண்ணினத்திற்கு சொறி என்ட அம்மாட்ட இருந்த உண்மையான பாசத்தாலதான் அவட உயிரக் காப்பாற்ற உங்களிட்ட இருந்த ஒரு ஹெல்ப் கிடைக்காதா என்டுதான் வேற வழியில்லாம உங்களுக்கு நிறைய தடவ கோல் பண்ணிட்டன் சொறி உங்கள தொல்லை செய்ததிற்;கு” என அவன் பதிவு செய்து அனுப்பியிருந்தான். அதனை எண்ணி பரிதாப ஊற்றுக்கள் ஊறத் தொடங்கின.

தற்போது மாலினி தரையில் இருந்து, மலையில் உறங்கி இருந்த முகில் மலையை விட்டு அகழுவது போல எழுகின்றாள். கண்ணீராள் நனைந்து முகத்தினை இடது கையால் துடைத்து மறுகையால் நெற்றிபக்கமாக சரிந்து கிடந்த முடியினை வாறி ஒதுக்கியபடி தனது படுக்கை அறைக்குள் நுழைந்து கட்டிலில் திடீர் என தன்னை அறியாதவளாய் வீழ்ந்து அங்கிருந்த தலையனையினை கட்டி அனைத்தபடி நெற்றியில் தாக்குன்டு பொறி கலங்கிய பெண் யானை போல தெளிவற்றவலாய் வீட்டில் கூரையினை பார்த்த படி ஆழ்ந்த சிந்தனைக்கு உட்பட்டாள.; அந்த இளைஞனிடம் இருந்து மீண்டும் 03 நாட்களின் பின்னர் ஓர் அழைப்பு வந்தது அந்த இளைஞனிடம் அவள் கொன்ட அனுதாபத்தினாலும் அவனது தாய்க்கு என்ன நடந்தது என்பதை அறியும் எதிர்பார்புடனும் அந்த அழைப்பை ஏற்கின்றான் “ஹலோ பிலிஸ் தயவு செய்து கோவப்படாதீங்க நான் உங்களிட்ட பிளட் கேக்கமாட்டன் அதற்கு தேவையும் இல்ல அம்மாவிற்கு குறித்த நேரத்தில பிளட் வழங்காததால் சிகிச்சை பலனின்றி இறந்து விட்டா”என்றான். இதைக் கேட்டவுடன் அவளது கண்கள் இவனை அறியாமலே கண்ணீர்த் துளிகளை பூமியை நோக்கி பெருக்கத்துவங்கியது. அவனது அம்மாவிற்கு தான் உரிய நேரத்தில் இரத்தம் லழங்கியிருந்தால் மரணத்தை தவிர்த்திருக்காலம் என நினைக்கின்றாள் மாலினி. அதன் காரணமாகவோ என்னவோ அவன் மீது அவளுக்கு ஓர் இனம்பிரியாத ஈர்ப்பு முனைக்கப்படுகின்றது. அவனது ஏக்கமான அந்த குரலிற்கு பதிலளிக்கின்றான். “என்ன மன்னித்துக் கொள்ளுங்க. என அழுதபடியே கூறி தொலைபேசியில் அழைப்பை துண்டிக்கின்றான்.

சிறிது நேரத்தின் பின்னர் இந்த இனைஞனுக்கு அவனே அழைப்பை மேற்கொன்டு கதைக்கின்றான். உங்கள் அம்மாவின் மரணத்திற்கு ஏதோ ஒரு வகையில் நானும் காரணமாகிவிட்டேன். என்னை மன்னித்துக் கொள்ளுங்கள் எனவும் என மரணம் என்பது இயற்கையானது. அது யாரையும் விட்டு வைக்காது எல்லோரும் என்றாவது ஓர் நாள் மரணத்தால் ஆட்கொள்ளப்படுவோம் என்றெல்லாம் பல ஆறுதல் பேச்சுக்களை அவனுக்கு எடுத்துக் கூறி அவனது துக்கத்தில் பங்கேடுத்துக் கொள்கின்றாள். இவ்வாறு ஒவ்வொறு நாளும் அவனிற்கு மாலினி ஏதோ ஒரு வகையில் ஆறுதல் கூறுவதில் இருந்து தன்னை தள்ளி வைக்கவில்லை. சில சர்தர்ப்பங்களில் தொலைபேசியில் கதைக்கும் போது சந்தோஸ் அழுத சந்தர்ப்பங்களும் இருக்கின்றது.

இவ்வாரு தொலைபேசி மூலமாக அவர்களது உறவு வளர்ந்து சந்தித்து பேசும் அளவிற்கு சென்றது. இரு தடவைகள் இருவரும் சந்தித்து பேசியிருந்தனர். மாலினி; தனது குடும்பத்தை பற்றியும் தனது வாழ்கையை பற்றியும் தன்னை அறியாமலே சந்தோஸிடம் கூறினாள். ஆனால் அவன் தனது வாழ்வை பற்றி ஒரு போதும் மாலினியிடம் கூறியதில்லை. சரி அம்மா இறந்ததால் மனசு புண்பட்டவன் தானே என அவள் விசாரிக்கவும் இல்லை. இவ்வாறான இவர்களது உறவின் வளர்ச்சி காதலாக மலர்ந்தது. இதுவரையில் இரு தடவைகள் நேரில் சந்தித்திருந்த அவர்கள் தற்போது அடிக்கடி சந்திக்க துவங்கினர். காதலர்கள் தானே! இருவரும் முத்தங்களும் பகிர்ந்து கொன்ட சந்தர்ப்பங்களும் உன்டு.

மாலினி சந்தோஸ் தன்னை திருமணம் செயிவான் என முழுமையாக அவனை நம்பினாள். ஒரு நாள் சந்தோஸ் தனிமையில் சந்திப்பதற்கு மாலினியை அழைத்தான். அவளும் தன்னடைய பெற்றோரிடம் தன் நண்பியை பார்க்கப்போறேன் என்று பொய் சொல்லிவிட்டு அவனோடு போகின்றாள். சந்தோஸ் என்ன சொன்னாலும் செய்யும் அளவிற்கு தனது அன்பு எனும் மாய வலையில் அவளை சிக்க வைத்துக் கொன்டிருந்தான். இருவரும் பாலைவனம் போல மனம் நிறைந்த கடற் கரை ஓரத்தில் குளிர்காற்று காதலை ஊக்குவித்து வீச “சந்தோஸ் ஐ லவ் யூ டா நா உன்ன ரொம்ப மிஸ் பன்றன்”இ“லவ் யூ டி மாலினி” என கட்டி அனைத்த படி முத்த மழை பொழிந்த வண்ணம் செல்லமாக காதலர்களின் மொழியில் மௌனமாகவம், உரையாடல் மூலமாகவும் பேசிக் கொன்டிருந்தனர். இயற்கையின் விதியால் இது மழை பொழிவதற்கு தகுந்த காலமாக இல்லாத போதிலம் இருள் சூழ்ந்து முறை தவறி மழை பேய்வதற்கான அறிகுறியும் தெரிகின்றது. பின்னர் இடி இடிக்க மழை பெய்யத் துவங்குகின்றது. அவர்களை மழைத்துளிகள் சிறிது சிறிதாக விழ்ந்து நனைக்கின்றது.

மழைக்கு ஒதுங்குவதற்காக இருவரும் அப்பகுதியில் இருந்த சவுக்கு மரங்கள் நிறைந்த காட்டை அடைகின்றனர். மழை நீடித்தது குளிர் அவர்களின் கரங்களை கோர்த்து அனைக்க தூன்டியது, வயதின் நன்மை உடல் வெப்பத்தை பறிமாற எண்ணியது. மனதால் பிணைக்கபட்டு ஓர் உயிர் ஆயினர். ஆசை ஓசையில் அவர்களது திருமணத்திற்கு முன்னதான முறையற்ற பினைப்பு முடிவடைய காலம் தவறிப் பெய்த மழையின் மன்னனுடனான பினைப்பும் நின்றது. மழை இருள் அகன்றது அது போல் மாலினியின் கற்பும் அவளை விட்டு அகன்றது. மாலினி தன்னை அறியாமல் தனது இளமையின் காரணமாகவும் முக்கியமாக சந்தோஸ் மீது வைத்திருந்த நம்பிக்கை காரணமாக நடந்த தவறை எண்ணி அழுகின்றாள் மனம் வருந்துகின்றாள். சந்தோஸ் உனக்கும் எனக்கும் எப்போதோ திருமணம் முடிந்து விட்டது நமது மனதாள். இப்போது உடலாள் முடிவடைந்துள்ளது. நாம் இறக்கும் வரை ஒன்றாகவே இருப்போம் என்றெல்லாம் பல ஆறுதல்கள் கூறி மாலினியை வீட்டுக்கு அனுப்பி வைத்தான்.

மறுநாள் மாலினி சந்தோஸ்யிடம் கதைக்க ஆசைபட்டு தொலைபேசி அழைப்பை மேற்கொன்டு கதைகின்றாள். அவனது பேச்சில் இதற்கு முன்னர் கதைத்ததை விட ஓர் மாற்றம் தெரிகின்றது. அதை மாலினி பெரிதாக எடுக்கவில்லை. அன்று இரவு ஏதோ ஓரு கவலையில் உறங்கி விட்டாள் மாலினி. பொதுவாக சந்தோஸ் தினசரி இரவில் அழைப்பை மேற்கொன்டு அவளோடு கதைப்பான். ஆனால் அன்று அழைப்பை மேற்கொள்ளவில்லை. காலையில் எழுந்தவுடன் மாலினி சந்தோஸ் இரவு அழைத்திருப்பானே ஆயினும் நான் உறங்கி விட்டேனே! என என்னி வேதனையோடு தொலைபேசியை பார்த்தாள். ஆனால் அதில் தவறிய அழைப்போ, குறுந்தகவலோ இருக்கவில்லை. சற்று மனங்கலங்கிய அவள் அதனையும் பெரிய புள்ளியாக நோக்கவில்லை. பின்னர் சந்தோஸிக்கு அழைப்பை மேற் கொள்கின்றாள். சந்தோஸிடம் இருந்து பதில் கிடைக்கவில்லை. ஆயினும் மாலினி அவன் வசம் கொன்ட காதலினாலும் தனக்கு நடந்த சம்பவத்தினாலும் மீண்டும் மீண்டும் அழைத்தாள். அவனது ஏக்கத்ததுடனான அவளுடைய அழைப்புக்களை அவன் பல நாட்களாகியும் ஏற்க்கவில்லை. அவனை நேரில் சென்று பார்ப்பதற்கும் அவன்மாலினிக்கு தன்னைப் பற்றிய உன்மை தகவல்கள் எதனையும் மறந்தும் கூட கூறவில்லை.

சில தினங்களின் பின் அவனது குரல் அவளது செவிப்பறைகளை எட்டியது. “பிளிஸ் எனக்கு எந்த நேரமும் கோல் பண்ணாத எனக்கு நிறைய வேலையிருக்கு நான் உன்னிட்ட பிழையா நடந்திருந்த மன்னிச்சிக்கொள்ளு”
“சந்தோஸ் நீயா இப்படி கதைக்கிற? உனக்கு நான் எத்தன தடவ கோல் பண்ணியிருக்கேன் ஒரு வாட்டியாவது என்னோட கதைக்க உனக்கு விருப்பம் வரலையா. ஏன் இப்படி எறிஞ்சு விழுற உன்ன நம்பித்தான் நான் என்ட வாழ்கையை உனக்கு கொடுத்தேன் பிளிஸ் இப்படிச் சொல்லாத நான் கதறிக் அழுவது உனக்கு கேட்க்கவில்லையா.

“நீ அழுகிறத கேட்க நான் யாரு இப்படி நீ அழுறதாள எந்தப் பயனும் இல்ல நான் ஒன்டும் உன்ன லவ் பண்ணல உன்னத்தான் அம்மாவிற்கு சுகமில்ல பிளட் வேணும் என்று சொல்லி ஒரு நாடகத்தை போட்டு லவ் பன்ன வைச்சிட்டேன் ஓகே. சோ எல்லாம் முடிஞ்சி இந்த காலத்தில நிறைய பொண்ணுங்களுக்கு இதொல்லம் புதிசில்லதானே. நீயும் அப்படியே இருந்திட்டு போ?

ஐயோ கடவுளே நான் இவனோடு என்னத்திற்காக கதைச்சி லவ் பண்ணினேனோ அதுவே பொய் என்கின்றானே அடி வயிறு எரிகிறதே பலம் குறைந்து தலை சுற்றுகிறதே பிளிஸ்டா பிளிஸ் நீ என்ன எப்படி நினைச்சாயோ? எனக்கு தெரியல்ல ஆனால் நான் உன்;ன உண்மையாத்தான் நினைச்சி லவ் பன்னினேன் பிளிஸ்டா என்ன கைவிட்டிடாத நான் உன்னை நம்பித்தான் என்ட விலை மதிப்பில்லாத நான் உயிர விட பெரிசா நினைக்குற கற்பயே இழற்திட்டு நிக்கேன் பிளிஸ்டா வா நம்ம எங்காயவது போய் சந்தோசமா வாழ்வோம்.

“ஏய் உன்னோட கதைக்கிறதே பெரிய விசியம். அதுக்குள்ள உனக்கு கலியாணம் கேக்கிதா இப்ப நான் உன்ன கலியாணம் கட்டினா இன்னும் ஐந்தாறு பெண்களின்ட கற்ப யாரு அனுபவிக்கிறது? போடி உன்ட லவ்வும் நீயும் வேற யாரையாவது பிடிச்சிகோ ஓகே குட் பாய்”எனக் கூறி தொலை பேசியை துண்டித்தான். இவனது இந்த வார்த்தைகளை கேட்டதும் அவளது மனதிற்குள் பூகம்பம் வெடித்தது போல இருந்தது. குருதி ஓட்டம் எல்லை மீறி சுவாசிக்க அவதியுற்றாள். புரண்டு புரண்டு அழுதாள்.

அறிமுகம் இல்லாத ஒருவனுடைய பொய்யினை நம்பி தேவையற்ற ரீதியில் பழகியதல் காரணமாக தனது வாழ்க்கை பறிபொய் விட்டதே என்பதை எண்ணி எண்ணி அழுவதும் அவனுக்கு அழைப்பை ஏற்படுத்தி கதைக்க முயல்வதுமாக கொஞ்ச காலத்தை கழித்தாள். பின்னர் அவனது தொலைபேசி துண்டிக்கப்பட்டது. பலநாட்கள் கடந்தன மாலினி தன் நிலையை சற்று மாற்றிக் கொன்டு தனது வாழ்வில் இனிமேல் ஆண என்ற பேச்சுக்கோ, திருமணம் என்ற பேச்சிக்கோ இடமில்லை என முடிவெடுத்தாள். தன் தவறை உணர்ந்து புது வாழ்க்கை வாழ தான்னோடு இயைவுபட்டு வாழ்ந்து வந்தாள்.

ஒரு நாள் அவனது தொலைபேசிக்கு புதிய இலக்கம் ஒன்றில் இருந்து அழைப்பு வருகின்றது. அவளது மனம் அது சிலவேலை சந்தோசாக இருக்ககூடுமோ என நினைக்கின்றது. அதனால் அவள் அழைப்பை துண்டிக்கின்றாள் மறுபடியும் அதே இலக்கத்தில் இருந்து மீண ;டும் அழைப்பு வருகின்றது யாரேன்றுதான் பார்போமே என உறுதி செய்து அழைப்பை ஏற்கின்றாள். ஒரு ஆனின் குரல் மாலினிக்கு எங்கோ கேட்டது போன்று உள்ளது. ஆனால் ஊகிக்க முடியவில்லை.

“மாலினி நான் தான் உன்னோட யுஃடு படிச்ச ஜனா கதைக்கிறன்”என அந்தக் குரலில் உரு ஏளனமான இழிவுப் பேச்சு தெரிந்தது.
“நீங்களா சொல்லுங்க ஜனா”
“நான் உன்னிட்ட நிறைய கதைக்க விரும்பவில்லை. மாலினி உன்னிட்ட ஒரு விஷயம் நொல்லதான் எடுத்தனான்;”
“சொல்லுங்க ஜனா என்ன விஷயம்”
“நீ நல்லவ என்றுதான் நான் அப்போயிருந்தே உன்ன நினைச்சிட்டு இருந்தனான். ஆனால் அது வழுத்துவறு என இப்பதான் தெரியிது.”
“ஏன் ஜனா என்ன நடந்தது”என பயந்த குரலுடன் மாலினி கேட்டாள் சில வேலை சந்தோஸ் தங்களுக்குள் நடந்தவற்றை அவனிடம் சொல்லி இருப்பானோ எண்ணிய படியே தொலைபேசியில் இருந்து வரப்போகும் ஜனாவின் பதிலை பீதியோடு கேட்கின்றாள். “நீயும் இன்னொரு ஆணும் பிழைய நடந்ததை யாரோ வீடியோ பண்;ணியும் போட்டோ பிடிச்சும் பேஸ்புக்லையும், யூடியுப்புலையும் போட்டிருக்காங்க. உன்னாலையேல்லாம் எப்படித்தான் இப்படி நடக்க முடிகிறதோ தெரியல்ல சீ……”எனக் கூறி தொழைப்பேசி அழைப்பை துன்டித்தான்.

கட்டிலில் இருந்து அழுத மாலினி கண்களை திறந்து கொண்டு நிலத்தில் இருந்த படியே கட்டிலில் அவளது பின் புறம் படும்படி சாயிந்து கொன்டாள். முன் பின் தெரியாத கேவலமான நடத்தைக் கோளமுடைய ஒருவனோடு பழகினதாலதான் என்னுடை வாழ்கை கேள்விக்குறியாயிற்று.

எனது இந்த நிலயை எந்த பெண்ணிக்கும் கனவில் கூட வரக்கூடாது என எண்ணுகின்றாள். தனது வாழ்வின் இறுதி நொடிகளாக அவற்றை தீர்மானித்து அவனோடு பழகி தனது கற்பினை இழந்து ஏமாற்றபட்டு, அவமானப்பட்டதற்காக உயிரை விட நினைத்து தூக்கு மாட்டி இறக்கின்றாள்.

மரண ஓலம் நிறைந்த மாலினியின் வீட்டுக்கு ஊரே வன்திருந்தது, ஆயினும் அவளது இறப்பிற்கான காரணம் அறிந்த மனிதர்கள் அவளின் பூத உடலைக் கூட குற்ற உணர்வோடு பார்த்துக் கொண்டிருப்பதே உலக நியதி. மாலினி தான் செய்தது தவறு என உணர்ந்திருந்தாலும் அந்த மரண வீட்டில் எத்தனை பெயர்தான் அவள் பக்கம் இருந்த உண்மையை உணர்வார்கள். அதே அவர்களுக்கு உனர வைக்க மாலினி என்ன? உயிரோடா இருக்கின்றாள்.

அழும் ஓசையும், அயலோரின் பேச்சும், நண்பர்களின் தவிப்பும் நிறைந்த அந்த மரண வீட்டில் மாலினியின் வயதை ஒத்த ஒரு பெண்ணிற்கு புதிய இலக்கம் ஒன்றில் இருந்து அழைப்பு வருகின்றது.

“ஹலோ நான் முறுகேஸ் கதைக்கின்றேன் என்ட அப்பா இரவு அக்சிடன்ட் ஆயிட்டார் இப்ப அவசர சிகிச்சை பிரிவில இருக்கார் பிளிஸ் உங்கட டீூபிளட் தானே கொஞ்சம் தந்து உதவி செய்ய முடியுமா??”…….

அடிமேல் அடி by S. Sivatharsi

மாலை மங்கும் வேலையில் மணற்தரையில் கடலை நோக்கி தன் வாழ்வில் வசந்தம் வீசாதா என்ற ஏக்கத்தடன் காத்து நின்றாள் வாசுகி. தன்னுடைய வாழ்க்கையில் நிகழ்ந்த பொற்காலத்தை மெதுவாக எண்ணி மனதளவில் வறுந்தி அழுதாள். வானத்தில் நட்சத்திரக் கூட்டங்களுக்கு நடுவில் இருக்கும் நிலவு போல என்னைச் சூழ்ந்த சொந்தங்கள் வந்து சேராதா மீண்டும் என்றஎ ண்ணத்தோடு தன் வாழ்வின் இனிமையான தருணங்களை மீட்டிப்பார்க்கின்றாள்.

என்னுடைய அழகான குடும்பத்திலே அம்மா, அப்பா, என்று இருக்க அவர்களுக்கு செல்லக் குழந்தையாக நான் பிறந்தேன். நான் ஒரேயொரு குழந்தையாகப் பிறந்தமையால் என்னை கண்ணும் கருத்துமாக வளர்த்தனர். எனக்குத் தேவையான சகல வசதிகளையும் செய்துதந்தனர். நானும் அவர்களுடன் மிகவும் சந்தோஷமாக வாழ்ந்து வந்தேன். என்னை அவர்கள் சந்தோஷமாக வளர்ந்து வந்தாலும் கூட உலகத்திலே நடக்கின்ற நன்மை, தீமைகளைப் பற்றிக் கூறி என்னையும் ஒருசராசரி பிள்ளையாகவே வளர்ந்தனர்.

எனது பெற்றோருடன் வாழ்ந்த நாட்களில் பல இடங்களுக்கு எல்லாம் சென்று அங்கு உல்லாசமாகப் பொழுதைக் கழித்த நாட்களை நினைத்துப் பார்க்கும் வேலையிலே என்னுடைய கண்களில் இருந்து கண்ணீர் வழிகின்றது. இவ்வாறு நான் மனதிலே பல இரைச்சல்களுடனும் மனவேதனைகளுடன் உன் முன்னே இருக்கின்றேன். நீயும் இவ்வாறுதானே இருக்கின்றாய். குhலமெல்லாம் தினமும் இரைக்கின்றாயே கடலே உனக்கும் வாழ்கையில் பிரச்சனைகள் உண்டா? நீயும் என்னைப் போன்று குடும்பத்தை இழந்தாயா? என்று குமுறலுடன் கடலை நோக்கி வினா எழும்பிக் கொண்டிருக்கின்றாள். வாசுகி.

இவள் இவ்வாறு புலம்பிக் கொண்டிருக்கும் போது இவளுடைய முதுகும் புறத்தை யாரோ தொடுவது போல தோன்றியது. அப்பொழுது அவள் திடுக்கிடுகின்றாள். இவனுடைய நிலமையைப் போலவே தனிமையுடன் ஒரு தாய், தந்தை சோகங்களுடன் இவளை நெருங்குகின்றனர்.

தனிமையிலே நின்ற வாசுகிக்குஅப்பொழுதுதான் ஒரு உறவு கிடைப்பது போன்று ஒரு எண்ணம் தோன்றுகிறது. அவர்களும் ஏதோ ஒன்றைத் தொலைத்து ஏங்கித் தவிப்பது இவளுக்குத் தெரிந்தது. அந்த சமயம் வாசுகியின் தனிமையும் அவர்களுக்கு விளங்கியது.
இவர்கள் முன் பின் தெரியாதவர்களாக இருந்தாலும் இவர்களுக்குள் இருக்கின்ற ஏதோ ஒரு தொடர்பு காரனமாக அந்த மாலை மயக்கம் வேளையில் இவர்கள் உறவாடத் தொடங்குகின்றனர். உறவாடும் வேலையில் தன்னுடைய வாழ்கையில் நடந்த சோகத்தை இவர்களுக்குச் சொல்லத் தொடங்குகின்றாள வாசுகி.

அன்றொருநாள் என்னுடைய வீட்டிலேநான் எனது பெற்றோருடன் இருந்தேன். எங்களுடைய வீடு கிழகக்கு மாகாணத்திலுள்ள ஒரு சிறியகிராமம். அங்கு வயல் வெளிகளும் கடற்கரைகளும் தான் அதிகம். கடற்கரைகளுக்கு சுற்று வாவிற்காகப் பலரும் வந்து செல்வார்கள். எங்களுடைய அயலவர்களும் சணிக்கிழமைகளில் இதிலும் குறிப்பாக வார இறுதிநாட்களில் தான் அதிகமாகச் சென்று தமது ஓய்வுப் பொழுதைக் கழிப்பார்கள். இந்தக் கடற்கரயை நம்பித் தான் பல குடும்பங்கள் தமது வாழ்வாதாரத்தை நடத்திவந்தனர். ஒருநாள் சனிக்கிழமை எமது குடும்பத்துடன் சொந்த பந்தங்களுடனும் அக் கடற்கரைக்குச் சென்றோம். அங்கு சென்றுஎல்லோரும் சிரியவர் பெரியவர் வித்தியாசமின்றி மணல் வீடுகள் அமைத்து கடற்கரைக் காட்சியைப் பார்த்து இரசித்துகொண்டு இருந்தோம்.

அந்த வேலையிலே கடற்கரையில் ஒருபெரிய பறன் அமைக்கப்பட்டிருந்தது. அதனில் ஏறுவதற்கென படிகளும் அமைக்கப்பட்டு இருந்தன. நான்கு பனை மரங்களை அமைத்து அமைக்கப்பட்ட பரனிலே ஏறிப் பார்த்தால் எல்லோரும் சிறிய பூச்சிகளாகத் தெரிவார்கள். என்னுடைய குடும்பத்தாரும் சொந்தக் காரர்களும் அவ்வாறு இருக்கும் வேலையில் நான் என்னுடைய குறும்புத்தனமான செயலை செய்யத் தொடங்கினேன் ஒருவருக்கும் தெரியாமல் அந்தப் பரணிலே ஏறினேன்.

நான் அந்த உயரமான பரணிலே ஏறி இருந்த வேலையிலே திடீரெனவானத்தில் இருள் சூழ்ந்தது. நானும் அங்கிருந்த வண்ணம் வானத்துக் காட்சிகளையும் மனிதர்களுடைய நடவடிக்கைகளையும் அவதானித்துக் கொண்டிருந்தேன். இந்த நேரம் யாரும் எதிர்பாராத வண்ணமாய் பேரிரைச்சலுடன் கடலில் இருந்து அலைகள் தரையை நோக்கிவந்தன. அவ் அலைகள் மனிதர்களை முழுமயாக அழிக்கும் அளவிற்கும் காணப்பட்டது. அந்த நேரத்தில் வானத்திலே பறவைக் கூட்டங்கள் அங்கும் இங்குமாக ஓடித் திரின்தன. எனக்கு என்றால் பெறிய அதிசமயம். நான் இப்படியானதொரு ஆழிப் பேரலையை என்னுடைய கண்களால் இதுவரையில் பார்த்ததேயில்லை. ஒரு சிறிய நேரத்தில் தான் ஆழிப் பேரலையின் கொடுரமான செயல் இடம்பெற்றது. அவ் ஆழிப் பேரலையானது மிகவேகமக உயரஎழும்பி கரைக்கு வந்து கரையில் இருந்த சுற்றுவாப்பயணிகள், படகுகள், கப்பல்கள் எல்லாவற்றையும் தன்னுள்ளே இழுந்துச் சென்றது. ஒருநிமிடம் திகைத்துவிட்டேன். அதன் பிறகுதான் என்னுடைய சொந்தமும் இப் பேரலைக்குள் அகப்பட்டுவிட்டதே என்று புலம்பி சுய நினைவற்று அந்தப் பரணிலேயே வீழ்ந்துவிட்டேன்.

அவ்வாறு இருக்கையிலே பல உயிர்களை தனக்கு இரையாக்கிய கோரே அலைகள் ஓயிந்த பின்பு மீட்பு பணிகள் இடம்பெற்றன. அம்மீட்புத் தொழிலாளிகள் வாசுகியை காப்பாற்றி வைத்தியசாலையில் அனுமதித்தனர். வாசுகியும் சிலநாட்கள் வைத்தியசாலையில் சிகிச்சை பெற்றுசுயசினைவிற்கு வந்தாள். அவ்வாறு வந்தவுடன் தான் தனக்கு நடந்த நிகழ்வுகள் நினைவிற்குவர “ஐயோ! கடவுளே ஏன் என்னை எனது குடும்பத்தில் இருந்து பிரித்தாய். நான் இனிமேல என்ன செய்யப் போகின்றேன்” என்று சொல்லிக் கதறி அழுகின்றாள். இப்படித் தான் அழுதாலும் போன உயிர்கள் போனதுதானே இனிஒருபோதும் திரும்பக் கிடைக்கமாட்டாதவை என்று உணர்ந்தாள் வாசுகி. அவள் ஒருநாளும் அனுபவிக்காத தனிமையை அன்றைய தினமே முதன் முதலாக உணருகின்றாள். பின்னர் அவளது உடல் நிலை சரியாகவந்தவுடன் ஆழித் தாக்குதலினால பதிக்கப்பட்டு அநாதைகளாக இருந்த பிள்ளைகள் விடுதிகளிலே சேர்கக்கப்பட்டனர். அதிலே நானும் ஒருத்தியாக விடுதியிலே இனைந்தேன். அந்த விடுதியிலே என்னைப் போன்று பல சகோதரர்கள் இருந்தாலும் கூட என்னுடைய பழைய வாழ்கைக்கு என்னால் திரும்பிச் செல்லமுடியவில்லை.

இந்த விடுதியில் என்னைச் சமாதானப்படுத்தி ஆறுதல் கூறுவதற்குப் பலர் இருந்தாலும் என்னடையகுடும்பத்தடன் வாழ்ந்தநாட்கள் ஒருபோதும் வரவேவராது என்று நினைக்கும் போது எவ்வளவு கொடுமை தெரியுமா? என்று சொல்லிக் கதறி அழுகின்றாள். வாசுகி நாங்களும் உன்னைப் போலவே கடல் அலையின் கோரத்தினால் எங்களுடைய பிள்ளைகளை இழந்து இங்கே தனிமையில் வாடுக்கின்றோம். என்று கூறுகின்றனர். இவ்வாறு வாசுகி தன்னடைய சோகக் கதையை இவர்களிடம் பகிர அவர்களும் பகிருகின்றனர்.

இவ்வாறு கதைக்குக் கொண்டிருக்கையில் வாசுகி தன்னுடைய வீட்டிலே மிகவும் உல்லாசமாக வாழ்ந்தவள். அவளுக்கு விடுதி வாழ்க்கை சிறைச்சாலை வாழ்க்கை போல இருந்தது. இவர்களும் தங்களுக்கு பிள்ளைகள் இல்லையென்று சொல்லுகின்றார்களே? நான் இவர்களுடன் சென்றால் மீண்டும் சந்தோசமாக வாழலாம் வாசுகி எண்ணினாள். வாசுகி எண்ணியதைப் போலவே இவர்கள் வாசுகியை தங்களுடன் அழைத்துச் செல்ல விரும்பி வாசுகியபை; பார்த்து “வாசுகி நீ எங்களுடைய வீட்டுக்கு வருகின்றாயா? என்று கேடடுகின்றனர். வாசுகியும் சிறுபிள்ளைதானே அவளும் உடனே சரி என்று பதிலளித்தாள்.

இவர்கள் மூவரும் வாசுகியின் வீட்டுவிடுதிக்குச் சென்று விடுதியில் இருந்து வாசுகியை தங்களுடைய வீட்டுக்கு கூட்டிச் செல்வதற்கு அனுமதி கேட்கின்றனர். அனுமதியும் வழங்கப்பட்டது. வாசுகி மிகுந்த எதிர்பார்புடன் தனது பெற்றோர் மாதிரி எண்ணியவர்களுடன் செல்கின்றாள். அங்குசென்றவுடன் தன்னுடைய வீடு தன்னுடைய குடும்பம் என்ற எண்ணத்தை வளத்துக் கொள்கின்றாள். வீட்டில் உள்ள எல்லா இடங்களையும் சுற்றிக் பார்கின்றாள் வாசுகி. நாட்கள் ஓடின வாசுகியும் தன்னுடைய செயற்பாடுகளை செய்து கொண்டுவந்தாள். ஒருநாள் அந்த வளர்ப்புத் தாய் வாசுகியை அழைத்து “குளியலறையில் இருக்கும் என்னுடைய துணிகளை துவைத்துப் போடு! என்று கோபமாகக் சொல்லுகின்றாள். வாசுகியும் ஒன்றும் தெரியாதவளாய் சொன்ன வேலைகளைச் செய்து வந்தாள். வாசுகி அந்த வீட்டிற்கு வந்து பத்து நாட்கள் ஓடின. வாசுகியும் அயலவர்களுடன் சகஜமாக உரையாடுவாள். அவர்களும் வாசுகியும் நன்றாகவே கதைப்பார்கள்.

இவ்வாறு நாட்கள் ஓடியவண்ணமேசென்றது. இப்பொழுது வாசுகிக்கு வேலைகளும் கூடிச் செல்கின்றது. வாசுகியினுடைய எண்ணமோ வேறு இங்கு உல்லாசமாக வாழலாம் என்று எண்ணிய வாசுகி கொஞ்சம் கொஞ்சமாக கவலையடைகின்றாள். ஓரு நாள் பக்கத்து வீட்டு அயளவருடன உரையாடும் போது அவளுக்கு இன்றுமொரு அதிர்ச்சி காத்திருந்தது. அப்பொழுதுதான் “உன்னை இவர்கள் வளர்பதற்காக கூட்டிவரவில்லை தங்களுக்கு வேலைக்காரியாகக் கூட்டிவந்தனர்” என்று கூறுகின்றாள் பக்கத்து வீட்டு அயலவர். இதனை அறிந்த வாசுகி மீண்டும் குமுறி அழுகின்றாள்.

வாசுகியைக் கூட்டி வந்தவர்களுடைய பிள்ளைகள் அனைவரும் வெளிநாட்டில் உல்லாசமான வாழ்க்கை வாழ இவர்கள் ஆதரவற்ற பிள்ளைகளைக் கொண்டவந்து தமது வீடுகளில் வேலைக்கு அமர்ததுகின்றனர். இவர்கள் உள்ளாசமாக வேவாழ்கின்றனர்.

தனது குடும்பத்துடன வாழ்ந்த வாசுகி தனது பெற்றோருடன் சந்தோசமாக வாழ்ந்து வந்தாள். பின்னர் ஆழிப்பேரலையில் தன்னுடைய குடும்பத்தைத் தொலைத்த வாசுகிக்கு மீண்டும் ஒரு புது வாழ்க்கை கிடைத்தது. அவ் வாழ்க்கையும் இறுதியில் ஏமாற்றத்தையே கொடுத்தது. எனினும் இவ்வாறு பல துன்பங்களையே மாறி மாறி அனுபவித்தாலும் அங்குதான் தன்னுடைய வாழ்நாள் முழுவதும் கழிப்பதாக தீர்மானிக்கின்றாள் வாசுகி. இந்த சிறுமிக்கு இனிவாழ்வில் என்னதான் நடக்கப் போகின்றதோ?

வடபோச்சே by S. Dharmaseelan

“கண்மூடித்திறக்கும் போது…கடவுள் எதிரே வந்ததுபோல…”என்றபாடல் உச்சத் தொனியில் கேட்டது. அதனையும் மீறும் வகையில் “நல்லகாலம் பொறந்திரிச்சி நம்மோட கஷ்டம் எல்லாம் தீந்திருச்சி”என்றபாடல் குமாரின் காதில் விழுந்தது.
அப்பாடலின் இரைச்சலினால் சினமுற்றகுமார் ஜன்னலின் வழியேஎட்டிபார்த்தான். அதுதேர்தல்காலம.; சுவர்களுக்குபோஸ்டர் ஆடை அணிவிக்கப்பட்டுவர்ணக்கொடிகள் வரவேற்பு அளித்தன.பெரிய போஸ்டர் ஒட்டப்பட்டு ஒலிபெருக்கிகள் கட்டப்பட்ட வேன் ஒன்று ஊர் மக்களுக்கு ஒளிமயமான வாழ்வைதரப் போவதாகக் கூறிக்கொண்டு பிரச்சாரம் செய்த வண்ணம் ஆமை வேகத்தில் ஊருக்குள் வந்தது.
பயணித்த பிரதான பாதையின் தன்மையினாலேயே அது ஆமையாக நகர்ந்தது. குண்டும் குழியுமாக நீர் தேங்கிக் கிடந்தது அப்பாதை. “இக்கரை மாட்டுக்கு அக்கரை பச்சை” என்பது போல நல்ல பாதையினைத் தேடி அழைகின்றது அந்த ஆமைவாகனம்.
அது ஓர் இடத்தில் தரித்து நின்றது. அவ்விடத்தை நோக்கி ஊர் மக்கள் விரைந்து சென்றனர். வெள்ளை வேட்டியும் வெள்ளைசேட்டும் அணிந்த சில மனிதர்கள் அதில் இருந்து இறங்கினர். கூடியிருந்த மக்களுக்கு கைகூப்பி வணக்கம் கூறினர். அந்த கூட்டத்திலே ஒருவர் மாத்திரம் மற்றவர்களை விட உடையிலும் பாவனையிலும் வித்தியாசமாகத் தோன்றினார். நெற்றியில் போட்டிருந்த பெரிய நாமம் நன்றாய்ப் பளிச்சிட்டது. அவர் பெயர் ராமகிருஸ்ணன். இம்முறை தேர்தலில் போட்டியிடும் அயல் கிராமத்துப் பெரும்புள்ளி.அவருடைய சிறந்த தொண்டர்களில் கும்பிடுரேன் சாமியும் ஒருவர். தேர்தல் பிரச்சாரவாகனத்தை கண்ட குமாரும் அவ்விடத்திற்கு விரைந்தான். செல்லும் வழியில் தன் வீட்டிற்கு எதிரே உள்ள மசாலாகடையில் கண்ணகியிடம் இரண்டு வடை வாங்கினான். ஒரு வடையை வாயில் கடித்துக்கொண்டு இன்னொன்றை கடதாசியில் சுத்திப்பிடித்தவாறு ஓடினான். அவன் ஒரு பருப்புவடைப்பிரியன்.
“ஐயோ!அம்மா” எனக்குமார் கத்தியசத்தம் கேட்டுப்; பதறியகண்ணகி “என்னடாகுமார் என்னாச்சி” என்றாள். “ஒண்ணும் இல்ல கண்ணு, ரோட்டில கிடந்த கல்லு கால்ல இடிச்சுட்டு.” என்றான்குமார்.
“போடா இவனுங்க இந்த ரோட்ட செஞ்சிதாற மாதிரியும் இல்ல சம்பளத்தை கூட்டிதாற மாதிரியும் தெரியல. தீபாவளி வேற வந்திரிச்சி வடபலகாரம் செய்யணும். எந்த மூஞ்சவச்சிக்கிட்டு ஓட்டுகேக்க வரானுங்களோ” என்று நெட்டி முழங்கினாள் கண்ணகி.
அவள் கூறியதை கேட்டுக்கொண்டே அப்பாதையில் கவனமாக நடக்கத் தொடங்கினான் அவன்.உச்சிவெயில் தலையைச்சுட்டது. மதியநேரம் ஆகையால் வேலை முடிந்துவெற்றுக் கூடையைச் சுமந்தபெண்களும் வியர்வையில் குளித்துக் கறுத்த ஆண்களும் அந்த இடத்தை நோக்கிசென்றனர்.
அவ்விடத்தை அண்மிக்கும் வேளையில் ஒலிபெருக்கியின் சத்தத்தைவிட“தலைவர் வாழ்க…தலைவர் வாழ்க” என்ற கோசமே அதிகமாகக் கேட்டது. விசில் சத்தத்திற்கும் குறைவில்லை. இந்நாடகம் அரங்கேறிமுடிய எங்கும் நிசப்தம் மயான பூமியின் வாடைதென்பட்டது.
“எனது உயிரினும் மேலான தொண்டர்களே!”என திடீர் எனப் பேச ஆரம்பித்து “என்உயிர் உள்ளவரை உங்களை மறக்கமாட்டேன் இந்த உயிர் உங்களுக்காகத்தான்” என்று உரத்தகுரலில் அனல் பறக்கப் பேசினார் தலைவர். மக்களும் கைகளைத் தட்டினர். இந்த பிரச்சார அலை மலை ஏறுகையில் குமார் கும்பிடுரேசாமியை பார்க்கிறான்.
“சாமி அண்ணா களத்தில எறங்கிட்டிங்கபோல”
“காலம் வந்தா சேத்தில காலைவச்சிதானே ஆகனு குமார்”என்றான்சாமி.
“அதுசரி இப்ப எப்படிபோகுது இலக்சன் வேலை எல்லாம்”
“அது போகுதப்பா”
“ஏன் அண்ணே தப்பாபோகுதா”,
இல்லஅப்பநல்லபடியா போகுதுண்ணு சொன்னே. உன்னால முடிஞ்சா சில டிக்கட்டுக்கள தள்ளிவிடு. பிறகு பார்த்து கவனிப்போம்”.
சரிஅ ண்ணே! இந்த வடைய சாப்பிடுங்க என்றுகையில் இருந்த வடையை நீட்டினான்.
“குமார் இந்த வடையை நீதார ஓட்டுனுநெனச்சிக்கவா குமார்”
“கட்டாயம் அண்ணே, வடைதான் ஓட்டு” என்றான் குமார். வடையை சாப்பிட்டசாமி
“என்னடாகுமார் வடை ஒரு மாதிரி இருக்கு. வேகல,. ஊறப்போடலயா”
“அப்பிடித்தான் போலஅண்ணே. போட வேண்டிய தண்ணில போட்டா வடை நல்லா வந்திருக்கும்”
“சரியா சொன்னாய் குமாh.; நம்ம ஆளுங்களுக்கு காட்ட வேண்டிய தண்ணிய காட்டினா ஓட்டும் வடை மாதிரிஒட்டு மொத்தமாவிழும்”என்றான் சாமி.
“அண்ணன் தண்ணி காட்டுறத விடலபோல..பாத்து அண்ணே, அன்னைக்கியாரும் தண்ணி காட்டிரப்போறாங்க”.
“ஆமாம். கவனமாத்தான் இருக்கணும.; சரி குமார் எனக்;குக் கொஞ்சம் வேலை இருக்கு போயிட்டுவாறன்” என்று கும்பிடுரசாமி விடைபெற்றுக்கொண்டார். குமாரும் தான் வந்த வழியேநடையைக் கட்டினான். கால் தடுக்கிய இடத்தில் கையில் இருந்த வடை கீழேவிழுந்திருந்ததைஅப்போதுதான் பார்த்தான். வடையைக் கண்டதும் அம்மா கூறிய பழையபாட்டிக் கதை ஞாபக்திற்கு வந்தது. ‘பாட்டி சுட்டதைக் காகம் திருடிச் சென்றதாம் அதைக் கண்ட நரி காகத்தை பாடச் சொல்ல வடை கீழே விழுந்தது அதை நரிதூக்கிச் சென்றது. காகம் ஏமாந்து போனதாம்’;. இக்கதையை மனதில் நினைத்துக் கொண்டுவருகையிலே அப்பாவின் புதிய கதை எட்டிப்பார்த்தது.
‘நரி காகத்தைப் பாடச்சொல்லவே காகம் வடையை காலில் வைத்துக் கொண்டுபாடியது. நுரி ஏமாந்துபோனது.’ இரண்டையும் எண்ணிப்பார்த்து தனக்குள்ளே சிரித்துக்கொண்டான் குமார்.ஆனால் இரண்டு முறையும் பாட்டி ஏமாந்ததைப்போல கடந்தகாலத் தேர்தல்களில் மக்கள் ஏமாந்ததை எண்ணிக் கவலையடைந்தான்.
நாட்கள் கடந்துபோகவாக்களிக்கும் தினமும் வந்தது. அந்நதத் தேர்தல் திருவிழாக் கலாத்திலே மக்கள் பெரு வெள்ளமாய்த் திரண்டு எப்போதாவது எட்டிப்பார்க்கின்ற பள்ளிக்கூடத்திற்குப் படையெடுத்தனர். வாக்களிப்பு நிலையத்தை அண்மித்த முச்சந்தியில் அன்றுவடை வியாபாரம் சூடுபிடித்திருந்தது. அந்தகடைக்குப் பின்புறமாய் இருந்து ஒருவன் தள்ளாடியபடியே வந்து கடைக்காரரிடம் “ஏப்பா உழுந்துவடை இருக்கா” என்று கேட்டான். “இல்லையே தம்பி பருப்புவடை மட்டும்தான் போட்டிருக்கேன்”என்றான். தள்ளாடியபடியே அந்த குடிமகன் இருந்த இடத்திற்கு சென்றான். குமாரின் பர்வையும் அங்குபதிந்தது. கடைக்குப் பின்னால் அதிகசனக் கூட்டம.; தேனீருக்குப் பதிலாக ஏதோ ஒன்றைக் குடித்தபடியும் வடையைக் கடித்தபடியும் இருந்தனர்.
குடிமகன்களில் ஒருவர் “எனக்கு ஒரு உண்மை தெரிஞ்சாகணும் .அந்தக் கடையில பருப்புவடை மட்டும்ம தான் விக்கிறாங்க தீந்து போன உழுந்துவடைய யார் கொண்டு வந்தது.”
அடே! நம்ம தலைவரு இஸ்பெசலா நமக்கு அனுப்பின ஓட்டபோட்ட உழுந்துவடை என்றான் மற்றவன்.
‘பாருடா நம்ம எல்லாம் ஓட்டு போடுறத மறந்து போயிருவோம்னு அவரே ஓட்ட…போட்ட உழுந்துவடைய அனுப்பிருக்காரு அவரு தாண்டா தலைவரு”
இதனை அவதானித்த குமார் மனதுக்குள் சிரித்துக் கொண்டு வாக்களிக்கும் நிலையத்திற்கு சென்று வரிசையில் நின்றான். வடையை வாயில வைத்துக்கொண்டு இரண்டு போலீஸ்காரர்களும் வரிசையை ஒழுங்குபடுத்தினார்கள்.
அவனுடன் சென்ற ஏனையவர்களும் வாக்களித்துவிட்டு ‘தேனீர்’ போதையிலே தள்ளாடி படியே வீடுசென்றனர்.
மறுநாள் காலையில் தேர்தல் முடிவுகள் வெளிவந்து கொண்டிருந்தன. கண்ணகியின் கடையில் வடைசாப்பிட்டுக்கொண்டு தேனீர் குடித்துக்கொண்டிருந்தான் குமார். அவனுடைய சொந்த ஊர் தேர்தல் முடிவுகளைக் கேட்டவுடன் சற்றுக் குழம்பிப்போனான் .வெற்றிபெற்றவர் முகம் தெரியாத முகவரி இல்லாத ஒரு பெரும் புள்ளியாம்.
இந்தநேரத்தில் கும்பிடுறசாமியும் வந்துசேர்ந்தாh.; “என்னா குமார் இன்னைக்கி உழுந்துவடை சாப்பிடுற”என்றுகேட்டான். உள்ளுர் பருப்புவடை காணாமல் போச்சு. வெளியூர் உழுந்துவடை நம்மளப் பயன்படுத்திக் கொண்டது என்று நினைத்து நிதானத்துக்கு வந்த குமார் “கண்ணகி! அண்ணனுக்கு பிளேன்டியும் வடையும் கொடு”எறான்.
“என்ன அண்ணே இப்படி போயிரிச்சி நெலம”என்றான் குமார்
“அடே இது எல்லாம் அரசியலில சகஜமப்பா” என்று சொல்லிக்கொண்டே தேனீரைக் குடித்தான் சாமி. “என்ன காரணம் அண்ணே! இப்படி போறதுக்கு”
“அட நம்மாளவிட இந்தாளு நம்ம ஆளுங்களுக்கெல்லாம் தண்ணிய காட்டிப்புட்டான்”என்று கூறிக்கொண்டு தட்டிலிருந்;து வடையை எடுத்தான். கும்புடுரேசாமி.
அவன் சரியாக பிடிக்காததினால் அந்த வடை கீழே விழுந்தது.
“ஐயோ! குமாரு வடபோச்சே” என்றான்.

இப்படியும் ஓர் அங்கம்! by Rumaisa Rashed

தன்னை பதம் பார்த்த விமலின் புறக்கரங்களிடமிருந்து விடுகை பெற்றுக் கொண்டு குசினியின் கதவோரமாய் சுருண்டு விழந்தாள் பார்வதி. கிளிந்து தொங்கும் தன் முன்தானை பகுதியை எடுத்து சிந்திக் கொண்டிருக்கும் கண்ணீர் துளிகளோடு பெருமூச்சு விடுகிறாள். பூத்துக் கிடக்கும் வியர்வையை துடைப்பதற்காக.

எதற்கும் சரிபார்த்து நிமிர வேன்டும் என அவளது மனது பேசியதைக் கேட்டு நிமிர்ந்தவளால் நிமிரமுடியவில்லை தன நிறைமாத வயிற்றை சுமந்து கொண்டு,

மீண்டும் சரிந்து சாய்கிறாள்
அந்த ஈரச் சாக்கின் மேல்

“ஏய் போதும் உன் முதலைக் கண்ணீர் உழககநந எடுத்துக்கு வா”என்று கர்ச்சித்தான். காதலாய் வந்து…, கணவனாய் அமைந்த பார்வதியின் கணவன் தான் விமல்.

உண்மை தான்

மௌனக் காதல், புனிதக்காதல் என்றெல்லாம் இன்றைக்கு ஐந்து வருடங்களுக்கு முன் “சேடிபிகெட்”வாங்கிய காதல் தான் விமலன் – பார்வதி காதல்.

பார்வதி தன் கிராமத்திலே பெரிசு என்று எல்லோரும் பேசிக் கொள்கின்ற கனகராயன் மகளிர் பாடசாலையில் பாலர் முதல் உயர்தரம் வரை கல்வி கற்ற மாணவி. உயர்தரத்தில் தன் திறமையில் சிறப்பாக வீறுநடை போட்டாள். நண்பிகள் கூட்டத்திற்கு அவள் ஒரு முகவுரை மாதிரி. பார்வதியின் வருகையில் எத்தனை உள்ளங்கள் அப்பெண் பாடசாலையில் இன்பமடையும் என்பது அவள் உனர்வுகள் அறிந்த உன்மை.

தனது பருவ வயதில் தரம் 9ல் கற்கும் காலம். அவளுக்கு முதல் இரண்டு வகுப்பு உயர்ந்தவனாய் விமல் பார்வதியை விரட்டி திரிந்தான். காதல் வலை வீசிக் கொண்டு. பெண்மான் போன்ற அழகு பார்வதிக்கு, மற்றவரை பாயும் கன்கள், செந்நிற வாய், மஞ்சல் நிற மூக்கு, அதில் ஒரு கருப்பு மச்சம், குழிகள் விழும் கண்ணங்கள், நீண்ட பூராண் போன்ற கூந்தல், ரோமம் இல்லாத வெள்ளைக் கைகள், எப்போதுமே நெற்றியை விட்டு நீங்காத பொட்டு இவை எல்லாம் விமலனை எப்போதும் தூங்கவிடவதில்லை.

விமலனும் பார்வதியின் வாழ்வில் இரண்டாகக் கலக்க வேன்டும் என்று எண்ணியதாள் இருவீட்டார் சம்மதத்தோடு திருமங்கையானாள் பார்வதி.

இந்த 5 வருட வாழ்வில் இதுதான் முதற் குழந்தை. இன்னும் இருப்பது பத்து 14 நாட்கள் போதும் குழந்தை பிறந்து விடும் என்று அவளது நிறைமாத வயது சொல்கிறது.

அழகிய வாழ்வில் நடந்தது என்ன?

மெதுவாக கட்டில் கையை ஊன்றி எழுத்தவளால் நிலையாக நிற்க முடியவில்லை. சமாளித்துக் கொண்டு அடுப்பங்கரைப் பக்கமாக நகர தொடங்கின அவளது கால்கள்.

இதே போல் ஒரு வேதனையை ஏழு மாதங்களுக்கு முன் அனுபவித்தாள். இதைவிட அது பரவாயில்லை.

அன்று, விமலும் பார்வதியும் டரnஉh முடித்துக் கொண்டு வீடு திரும்பும் போது சின்னதாய் ஒரு ஊடல். பார்வதி தனக்கு கோபம் என்று பொய் முகவரி போட்டுக் கொண்டு விமலின் பின்னாள் மோட்டார் சைக்கிலில் வந்து கொன்டிருக்கும் போது பார்வதியின் உயிர்தோழி பத்மாவதி தன் கணவனுடன்… பல வருடங்களின் பின்….. கண்டதும் பார்வதியின் முகத்தில் தெறிந்தது. பத்மாவதியும் எதிர்பாராத விதமாக திரும்பினாள். பார்வதியை கணடதும் பேரின்பம் இருவரது கண்களும் பேசின. உனக்கு பக்கத்தில் எப்பவும் நான் தான், எனக்கு பக்கத்தில் எப்பவும் நீதான் என்று சன்டை பிடித்துக் கொன்டு இடமாற்றி உட்காந்து கொள்ளும் நண்பிகள் இன்று கணவர்மார்களின் பின்னால். புன்னகைகள் பரி மாறிக்கொள்வதற்கு தான் விமலின் சைக்கிள் வேகமாக பறந்தது. அதற்குள் பத்மாவதி தன் கணவனை தட்டி பார்வதியை காட்டிக் கொண்டான் எனது உயிர் தோழி என்ற வார்தைகளுடன். அவ்வளவு தான்.

பத்மாவதியின் கணவன் சின்னதாய் ஒரு புன்னகையை பார்வதி பக்கம் தூவ.
அந்நேரமாய் ஊடலுடன் வந்த விமலும் திரும்பி கொண்டான். பார்வதியும் தன் சிரிப்பில் பாதியை மறைத்துக் கொண்டு விமலைப் பார்த்தாள்.
ஆரம்பம்……
வீட்டின் முன்னறையில் விமல்
கதிரையில்
பார்வதி வுஏக்கு பகத்தில்
“யார் அவள்?”
ஏன் உன்னைப் பார்த்து சிரித்தான்?
நான் பார்பதை கண்டதும் நீ ஏன் சிரிப்பை நிறுத்தினாய்.
ஏன் சிரித்தான் அவன்?

கேள்விகள் அடுக்காயின. பார்வதியிடமிருந்து வந்த பதில்கள் தேர்தலில் போட்டியிட்டு தோல்வியுற்ற வேட்பாளர்களின் தலைகளைப் போல் கவிண்டு தொங்கின. விழிகள் மாத்திரம் நனைந்தன. விமலின் கைகள் முதல் தடவையாக அன்றுதான் அவளின் கன்னங்களை தொட்டு சென்றன. மயங்கி விழுந்தாள். இரண்டு நாள் கழித்தே விழுந்தாள். தன் வேதனையிலிருந்து பல நாள் இடைவேளையின் பின்.

மீண்டும் ஒரு நாள்……

இன்று நடந்ததென்ன. அலுவலக பயிலை அலுமாரிக்குள் வைக்கும் போது கை தவறிவிட்டது. பார்வதியின் யுரவழபசயிh ஒன்று அலுமாரியின் கீழ் கிடந்தது. கை தவரிய பைல் யுரவழபசயிh ஐ எடுத்து பார்த்தான். பரவாயில்லை வடிவான வரிகள் பார்வதியின் நண்பிகள் கொண்டிருந்த அன்பு புரிந்தது. சந்தோசமான தோற்றம் இவை காண விமல் ஒருகணம் சிரித்தான். கடைசிபக்கத்துக்கு முன் பக்கம் இப்படி ஒரு கவிதை

பேரழகே, உன் மீது நான் கொண்ட
அன்புக்கு கரையேதம்மா…..
உன் புன்னகை பொக்கிஷத்தில்
என் வாழ்வம்மா……
நீ தந்த அன்பு முத்தங்கள்
அடிநெஞ்சில் ஆராதம்மா…..
உன்னை மறந்தால் எனக்கேது உயிரம்மா…

அழகிய வரிகள் விமலும் ரசித்தான். ஆனால் இறுதியில் இவ்வண்ணம் இவள் என்று போடாமல் இவள் என்பதற்கு பதிலாக இவன் பத்மன் என்று கவி முடிந்தது.

யார் இவன்….? பத்மாவதி தான்
பத்மன் எனும் சுருக்கம்……… விமல் மறுத்தான்.

வயிற்றில் அடி விழுந்ததோ என்னவோ எழுந்து கூட நிற்க முடியவில்லை. கூடான ஊழககநநயுடன் விமலின் பின்னால் மெதுவக தடம்மாறி பாதம் பதிக்கின்றாள் பார்வதி.
கண்கள் நனைந்து, கைகள் சேர்த்து வாய் உலர்ததும் ஊழககநந உடன் நிலத்தில் சறிகிறாள். உணர்விழந்து அவள் தயாரித்த ஊழககநநயே அவள் மீது சிந்துகின்றது. அவள் தயாரித்த உறவுகள் அவளுக்கு பகையாக அமைந்தது போல் அதோ அர்தமற்று ஈரச் சாக்குடன் கலக்கிறது. பார்வதியின் வார்த்தையை ஏற்றானோ என்னவோ அவளை தோளில் தாங்கி கொள்கிறான் விமல்.

சந்தர்ப்பங்கள் சரிந்திட்டால்
சந்தேகங்கள் பிறந்திடலாம் – பெண் வாழ்வில்
வாழ்வில் ஆயிரம் அங்கங்கள் – அதில்,
இப்படியும் ஓரங்கம்